ВУНА 2

SlideShare проба

2006-12-17T03:56:00.000+01:00

Информатичко општество

2006-11-23T21:37:00.000+01:00

Минатата недела присуствував на Е-society. Океј, тоа и не е толку битно за овој пост, но ми дојде на памет да го искористам тој настан како повод за да поддржам една идеја...

МИТ - не како фамозниот институт :) туку како Министерство за ИТ (званично нека биде и „информатичко општество“, не ми смета) на Македонија

Зошто? Накусо, неопходно е. Малку поопширно:

Македонија веќе се профилира како „првата безжична земја“ во светот.. а што ќе ни форма, без содржина.
Во моментов, ИТ развојот е на ниско ниво. Ама имаме значителен потенцијал. Националната стратегија сама по себе не е доволна - мора некој да ја спроведе.
Таквото Министерство ќе значи и директна одговорност на државата за нејзиното делување.
Многуте „раштракани“ експерти ќе ги обединат знаењата околу таа стратегија - дали преку поголеми проекти, дали институционално во самото Министерство, не е толку важно.
Ќе се сихронизираат интересите и начинот на делување.
Таквото Министерство ќе повлече коренити промени во самата Влада и воопшто, државните институции. Не е доволно само развивањето на ИТ во цивилниот сектор...
Неколку поситни странични ефекти.

Затоа, доста зборење и дајте конкретни чекори!

Михаил Бакуњин: Револуционерен Катахизам [1886]

2006-11-14T04:56:00.000+01:00

За Бакуњин: wikipedia | libcom | anarchist archives

II. Заменувајќи го култот на Господ со почит и љубов кон човештината, го прогласуваме човековиот разум за единствен критериум на вистината; човековата свест и совест како основа на правдината; индивидуалната и колективна слобода како единствен извор на ред во општеството.

III. Слободата е апсолутно право на секој возрасен маж и жена да не бараат друга санкција сем нивната совест и нивниот сопствен разум, бидувајќи првенствено одговорни пред себеси и потоа пред општеството кое што доброволно го прифатиле.

IV. Не е вистина дека слободата на човекот е ограничена со слободата на другите луѓе. Човекот е навистина слободен до границите кои неговата слобода, целосно спознаена и огледана преку согласноста на останатите, наоѓа потврда и проширување во нивната слобода. Човекот е навистина слободен само меѓу еднакво слободни луѓе; ропството бар на едно човечко суштество ја прекршува човечноста и ја негира слободата на останатите.

V. Слободата на секој оттаму се реализира само преку еднаквоста на сите. Реализацијата на слободата низ еднаквоста, во принцип, и де факто, е правда.

VI. Ако постои еден фундаментален принцип на човековиот морал, тоа е слободата. Почитувањето на слободата на другиот е должност; да се сака, помага, и да му се чини услуга е доблест (вирту).

VII. Апсолутно отфрлање на секој вид на авторитет вклучувајќи го оној кој ја жртвува слободата во име на удобноста на државата. Примитивното општество немаше концепт на слобода; и како што општеството еволуираше, пред целосното будење на човековиот разум и слобода, мина низ состојба во која беше под контрола на човековиот и божјиот авторитет. Политичката и економската структура на општеството мора сега да се реорганизираат на база на слободата. Отсега, редот и поредокот на општеството мора да бидат резултат на најголемата можна реализација на индивидуалната слобода, како и слободата на сите нивоа на општествени организации.

VIII. Политичката и економската организација на општествениот живот не смее, како што е сега, да биде be раководена од врвот кон основата или од центарот кон периферијата, наметнувајќи единство преку изнасилена централизација. Напротив, мора да биде реорганизирана за да делува од основата кон врвот, од периферијата кон центарот - согласно принципите на слободна асоцијација и федерација.

IX. Политичко организирање. Невозможно е да се дојде до конкретно, универзално, и облигаторна норма за внатрешниот развиток и политичкото организирање на секоја нација. Животот на секоја нација е подреден на прекумерноста од различни историски, географски, и економски услови, оневозможувајќи воспоставување на модел на организација еднакво валиден за сите. Секој таков обид би бил апсолутни непрактичен. Тоа би го угушило богатството и спонтаноста на животот кој ќе напредува единствeно кон бесконечна разноликост и, повеќе, би било против основните принципи на слободата. Како и да е, без одредени апсолутно потребни услови, практичната реализација на слободата ќе биде оневозможена засекогаш.

Тие услови се:

A. Отфрлање, напуштање, на сите државни религии и привилегирани цркви, вклучувајќи ги оние делумно воспоставени или поддржани од државни субвенции. Апсолутна слобода на секоја религија да гради храмови во чест на своите богови и да ги плаќа и поддржува своите свештеници.

B. Црквите, сметајќи ги за религиозни корпорации не смеат никогаш да ги ужуваат истите политички права со производствените асоцијации; ниту пак да им биде доверено воспитувањето и образованието на децата; бидејќи тие постојат само за да го негираат моралот и слободата и да заработат од лукративното практикување на вештерството.

C. Отфрлање на монархијата; воспоставување политичка заедница - commonwealth.

D. Отфрлање на класите, ранковите, и привилегиите; апсолутна еднаквост на политичките права на сите мажи и жени; универзално право на глас (не во државата туку во новото општество, заб. на Макс Нетлау).

E. Отфрлање, поништување, и морално, политичко, и економско расклопување на сеприсутната, строга, централизирана Држава, алтер-егото на Црквата, и како таква, перманентна причина за осиромашување, брутализација, и поробување на мнозинството. Тоа, природно го повлекува следното: Отфрлање на сите државни универзитети: јавното образование мора да биде под капата само на комуните и слободните асоцијации. Отфрлање на државното правосудство: сите судии да се бираат од луѓето. Отфрлање на сите криминални, граѓански, и легални начела сега воспоставени во Европа: начелото на слободата може да биде создадено само од слободата. Отфрлање на банкарството и сите други институции на државното кредитирање. Отфрлање на сета централизирана администрација, бирократијата, сите армии и државни полиции.

F. Непосреден директен избор на сите судски и граѓански функционери и претставници (национални, провинциски, и делегати на комуните) со универзалното право на глас на обата пола.

G. Внатрешна реогранизација на секоја земја на база на апсолутната слобода на индивидите, производствените асоцијации и комуните. Неопходноста од признавање на правото на сецесионизам: секоја индивидуа, секоја асоцијација, секоја комуна, секој регион, секоја нација го има апсолутното право на самооптределба, да стапи или не стапи во асоцијација или сојуз со било кого сакаат, и да ги раскинат сојузништвата без оглед на т.н. историски права (наследени од претходниците) или удобноста на нивните соседи. Кога еднаш правото на сецесирање е воспоставено, сецесијата веќе нема да биде потребна. Со поништување на „единството“ воспоставено преку насилие, единиците на општеството ќе бидат во можност да се соединуваат преку нивната моќно взаемно привлекување и инхерентните неопходности. Осветени од слободата, овие нови федерации на комуни, провинции, региони, и нации тогаш ќе бидат навистина силни, продуктивни и нераскинливи.

H. Индивидуални права. Правото на секој маж и жена, од раѓање па се` до полнолетство, на целосно издржување, облека, храна, живеалиште, нега, водство, едукација (јавни школи, основни, средни, високи, уметнички, занаетчиски и научни), на трошок на општеството.

2. Еднакво право на адолесцентите, додека слободно ги бираат своите кариери, да им биде помогнато до крајните можни граници од страна на општеството. По ова, општеството нема да спроведува никаков авторитет и нема да има никаква надлежност над нив, освен во врска со почитта, или пак при нужна одбрана на нивната слобода и нивните права.

3. Слободата на возрасните од обата пола мора да биде апсолутна и комплетна, слобода да се доаѓа и заминува, слобода на говорот и ставот, слобода да се биде мрзлив или активен, морален или неморален; накратко, да се распредели поседот на една личност според нејзината волја, без да одговара никому. Слобода да се живее, според сопствениот труд, дури кога одредени поединци кои доброволно ја толерираат експлоатацијата.

4. Неограничена слобода на пропаганда, говор, печат, јавно или приватно заседавање, без останато ограничување освен природната поздравна моќ на јавното мислење. Апсолутна слобода на организирање асоцијации дури и за крајно неморални цели вклучувајќи ги и оние кои советуваат унишување на индивидуалната и јавната слобода.

5. Слободата може и мора да се брани единствено со слобода: да се советува за ограничување на слободата под изговор дека тоа е за нејзина одбрана е опасна заблуда. Моралноста нема друг извор, друг предмет,ниту друг стимул освен слободата; сите ограничувања на слободата во име на заштитата на моралот секогаш биле штетни. Психологијата, статистиката и историјата докажуваат дека индивидуалниот и социјалниот неморал се неизбежни последици на погрешното приватно и јавно образование, дегенерацијата на јавниот морал и корумпирањето на јавното мислење, и над се` на разните општествени организации. Еден еминентен белгиски статистичар (Кветлет) посочува дека општеството широко им ја отвора вратата на криминалот и злосторниците. Следи мора да се отфрлат дека сите обиди да се собори општествената неморалност преку ригорозна легислатива која ја нарушува индивидуалната слобода. Искуството, напротив, демонстрира дека репресивните и авторитарните системи, не само што не се превентивни, туку и го стимулираат криминалот; јавната и приватна моралност опаѓа или расте напоредно со ограничувањето или проширувањето на слободата на индивидуата. Тоа повлекува пак, дека за да се регенерира општество, мора прво коренито да се промени политичкиот и општествен систем фундиран на нееднаквост, привилегии и презир на хуманоста. Откако ќе се реконструира општеството на база на целосната слобода, еднаквост и праведност - да не споменувам работа за сите и просветлувачко образование инспирирано од почитта кон човекот - јавното мислење тогаш ќе го рефлектира новото човештво и ќе постане природен чувар на апсолутната слобода и јавниот ред.

6. Општеството не може, како и да е, да биде оставено тотално без одбрана против порочните и паразитските индивидуи. Работата мора да биде база на сите политички права. Општествените единици, секоја со свое правосудство, можат да ги лишат сите антисоцијални возрасни од политичките права (освен старите, болните и оние кои се зависни од приватни или јавни прилози), но и ќе бидат обврзани да им ги повратат политички права колку што е можно поскоро кога ќе почнат да живеат од сопствен труд.

7. Слободата на секое човечко битие е неотуѓива и општеството никогаш не смее да бара било кој поединец да ја предаде својата слобода или да потпише договор со други поединциосвен ако тоа не е на база на најкомплетниата еднаквост и реципрочност. Општеството не може на сила да спречи ниеден маж ниту жена од одземање на личното достоинство за да го или ја смести во доброволна служба на друга индивидуа; но таквите личности со право ќе бидат третирани како паразити, без право на уживање на политичките слободи, тоа ќе трае само за време нивното „паразитување“.

8. Личностите кои ги изгубиле своите политички права исто така ќе ја изгубат и надлежноста над своите деца. Оние кои ги нарушуваат слободните спогодби, крадат, нанесуваат телесни повреди, или, над се`, ја нарушуваат слободата на било кој поединец, сожител или странец, ќе бидат казнети според законите на дадената заедница. Осудените од законите на било која и сите асоцијации (комуна, провинција, регион, нација) го задржуваат правото на избегнување на пропишаната казна ако се изјаснат дека ќе ја напуштат дадената заедница. Но, во тој случај, асоцијата има еднакво право да го набрка виновниот и повеќе да не му гарантира заштита.

I. Право на асоцијации (федерализам). Соработувачките работнички асоцијации се нов момент во историјата. Во овие времиња ние можеме да шпекулираме, но не да го детерминираме, инзворедниот развиток кој тие несомнено ќе го изложат при новите политички сувопарни општествени услови на иднината. Возможно е и дури прилично извлодливо, дека тие еден ден ќе ги трансцедираат границите на градовите, провинциите, дури и земјите. Тие можат целосно да го реконституираат општеството, делејќи го не на нации, туку на различни индустриски групи; организирани не според политичките потреби туку спорет производствените. Но ова е за во иднина. Ние веќе можеме да го прокламирама овој фундаментален принцип: независно од нивните функции или цели, сите асоцијации, како и сите индивидуи, мораат да уживаат апсолутна слобода. Ниедно општество, ниту дел од општеството - комуна, провинција или нација - нема право да ги спречи слободните поединци да се здружуваат слободно за било каква цел: политичка, религиозна, научна, уметничка или друи и за експлоатација или корупција на наивните или алкохоличарите, ако не се малолетници. Борбата со шарлатаните и опасните асоцијации е подредена на јавното мислење. Но, општеството е обврзано да одбие да ги гарантира граѓанските права на било која асоција или колектив чии цели или правила ги нарушуваат основните принципи на човековата правда. Индивидуите нема да бида казнети или лишени од нивните политички и социјални права само затоа што припаѓаат на одредени непризнаени социетети. Диференцирањето меѓу признаените и непризнаените асоцијации ќе биде следново: правно признаените асоцијации имаат право на заштита во заедницата од поединци или други признаени групи кои одбиваат да ги исполнат нивните доброволни прифатени обрвски. Непризнаените пак, нема да ја имаат на располагање заштита на заедницата и ниедна од нивните спогодби нема да се смета за обврзувачка.

Поделбата на земјата на региони, провинции, окрузи и комуни, како во Франција, природно ќе зависи на традициите, посебните околности и различните природи на секоја земја поодделно. Ние само посочуваме дека во овој домен постојат две основни и неопходни начела кои мора да бидат спроведени во било која земја која сериозно се обидува да организира слободно општество. Прво, сите организации мораат да се формираат од основата кон врвот, од комуната кон координирана асоцијации наречена земја или нација. Второ: мора да постои барем едно автономно „меѓутело“ меѓу комуната и земјата, регионот или провинцијата. Без такво автономно посредничко тело, комуната (во строга смисла на зборот) би била премногу изолирана и преслаба за да биде отпорна на деспотскиот централистички притисок на Државата, која неизбежно (како што на два пати се случи во Франција) ќе ја поврати моќта и ќе го наметне деспотскиот монархистички режим. Деспотизмот многу повеќе го наоѓа својот извор во централизираната организација на Државата, отколку во деспотската природа на кралевите.

K. Основната единица на сите политички организации во секоја земја мораат да бидат комплетно автономни комуни, конституирани од мнозинството гласови на сите возрасни од обата пола. Никој не ќе ја има моќта или правото да се меша во внатрешниот живот на комуната. Комуната ги избира сите функционери, законодавци и судии. Ја администрира комуналната сопственост и финансиите.

Секоја комуна треба да има неоспорно право да креира, без санкција од надлежните, свој устав и легислатива. Но, за да се приклучи и да стане интегрален дел на провинциската федерација, комуната мора да ја прилагоди својата повелба со основните принципи на провинцискиот устав и да биде прифатена од парламентот на провинцијата. Комуната мора исто така да ги прифати одлуките на провинцискиот трибунал и мерките пропишани од управата на провинцијата (сите мерки на провинциската управа мора да бидат ратификувани од провинцискиот парламент). Комуните кои одбиваат да ги прифатат провинциските закони нема да бидат овластени за користење бенефиции.

L. Провинцијата мора да биде единствено слободна федерација на автономни комуни. Провинцискиот парламент треба да биде составен или од единствен дом со претставници на секоја од комуните; или пак да биде дводомен - во кој вториот дом би ги претставувал граѓаните на провинцијата, независно од комуните. Провинцискиот парламент, без да се меша на ниеден начин во внатрешните одлуки на комуните би формулирал провинциски устав (базиран на принципите на овој катахизам). Таквиот устав мора да биде прифатен од сите комуни кои посакуваат да учествуваат во провинцискиот парламент. Парламентот ќе донесува легислатива која ќе ги дефинира правата и обврските на поединците, комуните и асоцијациите во врска со провинциската федерација, како и казните за прекршување на нејзините закони. Таа ќе го заштити правото на комуните за автономно одлучување на секундарно ниво, но само во склоп на фундаменталните принципи.

Провинцискиот парламент, во согласност со Повелбата на Федерацијата на Комуните, ќе ги дефинира правата и обврските на комуните према парламентот, трибуналот, и провинциската управа. Ќе ги донесува сите закони кои се однесуваат на целата провинција, ќе предава одредени резолуции или одлуки на националниот парламент, без притоа да ја прекрши автономијата на комуните и провинцијата. Без да се меша во внатрешното управување на комуните, ќе и` го доделува на секоја комуна нејзиниот дел од провинцискиот или националниот приход, средства кои комуната ќе ги употреби како што нејзините членови ќе одлучат. Провинцискиот парламент ќе ги ратификува или одбива сите политички одлуки на провинциската управа кои, секако, ќе бидат усвојувани со универзалното право на глас. Провинцискиот трибунал (исто така избран преку универзалното право на глас) ќе заседава и ќе ги решава, без право на жалба, сите спорови меѓу комуната и поединците, комуната и другите комуни, и команата и провинциската администрација или парламент. Ова нема да води кон тапа и безживотна униформност, туку кон вистинско животно единство и збогатување на комуналниот живот. Единството ќе биде создадено така да ги рефлектира потребите и аспирациите на комуните; на кратко, ќе имаме индивидуална и колективна слобода. Ова единство не смее да биде достигнато преку принуда или насилство од страна на провинциската моќ; таквиот начин е лажен и погрешен.

Нацијата не смее да биде ништо освен федерација на автономни провинции. [При што релацијата провинција-нација, во главно, би била иста како комуна-провинција - Нетлау]

N. Принципите на Интернационалната Федерација. Унијата на нациите вклучени во Интернационалната Федерација ќе биде базирана на понатаму наведените принципи. Веројатно е, а и посакувано, дека кога часкот на Народната Револуција ќе дојде пак, секоја нација ќе се обедини во братска солидарност и ќе искова нескршлив сојуз против коалицијата на реакционерните нации. Оваа алијанса ќе биде зародиш на идната Универзална Федерација на Народите која, евентуално, ќе го опфати целиот свет. Интернационалната Федерација на револуционерни народи, со парламент, трибунал и меѓународен изврешен комитет, природно ќе биде базирана на принципите на револуцијата. Применети во меѓународната политика, тие принципи се:

1. Секоја земја, секоја нација, секој народ, големи ил мали, слаби ил силни, секој регион, провинција и комуна има право на самоопределување, да стапува во сојузи, да се обединува или сепарира по сопствено убедување, без разлика на т.н. „историски права“ и политичките, комерцијалните или стратегиските амбиции на Државите. Единството на елементите на општеството, за да биде изворно, плодно и да трае подолг период, мора да биде апсолутно слободно: може да произлезе само од внатрешните потреби и взаемната привлечност на различните општествени единици.

2. Отфрлање на наводното историско право и ужасното право на освојување.

3. Апсолутно одбивање на политиката на возвишување на моќта и глорификацијата на Државата. Таквата политика секоја држава ја прави своевидна тврдина, запечатена кон остатокот од човештвото, организирана во свој затворен свет, независна од човековата солидарност, наоѓајќи ја сопствената чест и просперитет во злото што може да им го нанаесе на останатите Држави. Земја која е склона кон освојување, нужно значи дека е земја која е однатре поробена.

Честа и величина на нацијата лежат единствено во развитокот на човештвото. Нејзината снага и внатрешна виталност се мерат според степенот на слободата.

Добробитта и слободата на нациите како и на поединците се испреплетени. Оттаму, слободни мора да бидат трговијата, размената и комуникациите меѓу сите обединети земји, и да се отфрлат границите, пасошите и царините. Секој граѓанин на земја која е во федерација мора да ги ужива истите граѓански права и мора да му биде лесно да се стекне со граѓанство и да ги ужива истите права во сите други земји кои припаѓаат на таа федерација. Ако слободата е почетокот, таа нужно ќе води до единство. Но, патот кон единство преку слобода е тежок, ако не и невозможен; дури и да е изводлив, може да биде изоден само преку уништување на лажното „единство“ наметнато со сила.

Ниедна земја од федерацијата не смее да има трајна армија или било каква институција која ќе ги двои војниците од цивилите.

Не само што војските и професионалните војници се причина внатрешен немир, брутализација и финански загуби, тие се и закана за независноста и добробитта на останатите нации. Сите физички способни граѓани треба во крајна нужда да се вооружат и да ги бранат своите домови и својата слобода. Секоја воена одбрана и оружјето треба да биде организирано локално, во комуните, или во провинциите, нешто како армиите на Швајцарија или САД (за време на граѓанската војна).

8. Интернационалниот Трибунал ќе нема ниедна друга улога освен да заседава и да ги решава без жалба сите спорови меѓу нациите и нивните провинции. Разликите меѓу две земји во федерацијата ќе бидат надминати, без жалба, само во Интернационалниот Парламент, кој во името на целата револуционерна федерација, ќе формулира општа заедничка политика, и ќе води војна ако е неизбежно, против реакционерните коалиции.

9. Ниедна нација на федерацијата не смее да војува против друга земја од федерацијата. Ако постои војна и Интернационалниот Трибунал ја обзнанил својата одлука, агресорот мора да се предаде. Ако тоа не се случи, другите нации ќе ги прекинат релациите со неа, и во случај на напад на агресорот, ќе се обединат во вршењето инвазија врз него.

10. Сите членки на револуционерната федерација мора активно да земат учество во дозволените војни против ентитет надвор од федерацијата. Ако нација од федерацијата објави неправедна војна против надворешен непријател без согласност од Интернационалниот Трибунал, тогаш таа однапред треба да биде известена дека војната ќе мора да ја спроведе сама.

11. Пожелно е земјите од федерацијата да се откажат од скапи и луксузни поединечни дипломатски преставништва во надворешните земји и ќе обезбедат протокол во кој претставниците ќе зборуваат во име на целата федерација.

12. Само оние нации и народи кои ги прифаќаат принципите на овој катехизам ќе бидат примени во федерацијата.

Општествена организација. Без политичка еднаквост не може да има реална политичка слобода, но политичката еднаквост ќе биде изводлива само кога ќе има социјална и економска еднаквост.

A. Еднаквоста не го имплицира изедначувањето на индивидуалните разлики, ниту поединците треба да бидат приморани на физичка, морална или ментална идентичност. Разликата во капацитетите и моќите - оние разлики меѓу расите, нациите, половите, возрасните групи и воопшто личностите - далеку од тоа да се било какво зло, напротив, го конституираат изобилието на човештвото. Економско-социјалната еднаквост значи изедначување на личното богатство, но притоа не ограничувајќи го она што човек го стекнува со сопствените вештини, енергија и штедење.

B. Еднаквоста и правдата бараат само општество организирано на тој начин што секое поедино човечко битие, од раѓање, преку адолесценција и зрелост, ќе има еднакви средства, прво за згрижување и едукација, и потоа, за развивање на сите негови природни капацитети и способности. Оваа еднаквост од раѓање која правдата ја бара за секого ќе биде невозможно се` додека постои правото на наследство.

D. Отфрлање на секое право на имотно наследство. Социјалната нееднаквост - нееднаквоста на класите, привилегиите и бесправното богатството - ќе продолжи да постои се` додека не биде отфрлено правото на наследство. Тоа е неразделив општествен закон кој де факто повлекува дека социјалната нееднаквост резултира со нееднакви права; социјалната нееднаквост води до политичка нееднаквост. Без политичка еднаквост - во вистинска, универзална и слободарска смисла во која ние ја подразбираме - општеството секогаш ќе биде поделено на два нееднакви дела. Првиот, кој го опфаќа големото мнозинство, масите луѓе, ќе бидат угнетувани од привилегираното малцинство на експлоататори. Правото на наследство го нарушува принципот на слобода и мора да биде отфрлено.

G. Кога нееднаквоста од правото на наследство ќе биде сузбиена, сеуште ќе останат нееднаквости (имотни) поради различната енергија и вештини на поединците. Овие нееднаквости никогаш нема целосно да исчезнат, но ќе постануваат се` помали и помали под влијание на образованието и на егалитаристичките општествени организации, и, пред се`, кога правото на наследство нема да им тежнее на идните генерации.

H. Трудот е единствен извор на богатството - секој е слободен да умре од глад или да живее во пустиња или дивина меѓу ѕверови; но кој сака да живее во општество, мора да си ја заработува живеачката со сопствен труд, или да биде третиран како паразит кој што живее од трудот на останатите.

I. Трудот е основа на човековата чест и морал. Преку слободниот и интелигентен труд, човекот, надминувајќи го своето ѕверство, се стекна со хуманоста и смислата за праведност, ја промени својата животна средина и го креираше цивилизираниот свет. Стигмата која во антиката и во феудализмот, важеше за трудот, и која во голема мера постои денес, покрај сите лицемерни фрази за „честа на трудот“ - глупавата предрасуда протов трудот има два извори: првиот е осудата, карактеристична за античкиот свет, дека за да се даде на еден дел од општеството можност да се хуманизира низ науката, уметностите, философијата и уживањето определени права, другиот дел на општеството, односно побројниот дел, мора да работат како робови. Институцијата „ропство“ беше причината за падот на античките цивилизации.

Градот пак, корумпиран и неорганизиран од една страна преку летаргијата на привилегираните граѓани, и поткопан од друга преку незабележливата но немилострдна активност на лишените од наследство робови кои, покрај своето ропство, низ својот труд развија чувство за взаемна помош и солидарност против угнетувањето, колабираше под налетот на варварите.

Христијанството, религијата на робовите, подоцна ја уништи античката форма на ропството за да создаде ново ропство. Привилегијата, базирана на нееднаквост и правото на освојување канонизирано со божествената милост, повторно го расцепи општеството на два спротивни табора: толпата и благородништвото, слугите и господарите. На вториве им беше доделена благородната професија на владеење; на слугите, клетвата на принудна работа. Истите причини предизвикаа исти ефекти; благородништвото, ослабено и деморализирано од декаденција и изопаченото безделништво, падна во 1789 под налетот на револуционерните слуги и работници. Француската Револуција го прокламираше достоинството на трудот и ги осредоточи работничите права во закони. Но, само во законот, затоа што де факто работништвото остана поробено. Првиот извор на деградација на трудот, имено, догмата за политичката нееднаквост на луѓето, беше уништена од Големата Револуција. Деградацијата, следствено мора да биде припишана на секундарниот извор, кој не е ништо друго туку сепарацијата која сеуште постои меѓу физичкиот и умствениот труд, кој ја репродуцира античката нееднаквост во една нова форма, и повторно врши поделба на два табора: привилегираното малцинство, не со закон, туку со капитал; и мнозинство на работници, кои не се заробеници на законот; туку на гладот.

Честа на трудот денес е теоретски признаена, и јавното мислење во главно вели дека е срамота да се живее без работа. Но, ова не е суштината на прашањето. Човековиот труд, воглавно, е сеуште поделен на две ексклузивни категории: првата - исклучиво интелектуална и менаџерска - вклучувајќи ги научниците, уметниците, инженерите, изумителите, сметководителите, учителите, службениците, и нивните подредени елити кои ја наметнуваат трудовата дисциплина. Втората група се состои од големата маса на работници, луѓе спречени од приложување на креативни идеи и интелигенција, кои слепо и механички ги спроведуваат наредбите од интелектуално-менаџерската елита. Оваа економска и социјална поделба на трудот има катастрофални последици за членовите на привилегирана класа, широките народни маси, и за просперитетот, како и за моралот и интелектуалниот развој на општеството во целина.

Но, за привилегираната класа, животот во луксуз и безделничење постепено води кон интелектуално дегенерирање. Вистина е дека одредено релаксирање е потребно за да се оствари уметничкиот, научниот и менталниот напредок на човекот; креативното излежување проследено со здрава вежба со секојдневна работа, чесно спечалена и социјално за сите согласно со индивидуалните капацитети и преференци. Човековата природа е така срочена да склоноста кон злото е секогаш засилена од надворешни фактори, и моралот на поединцеот зависи многу повеќе од егзистенцијалните услови и околината, отколку од неговата сопствена волја. Во тоа име, законот за општествена солидарност е неопходен: не постои друг морализатор за општеството и поединецот освен слободата во услови на апсолутна еднаквост. Земете го најискрениот демократ, и ставете го на тронот; ако истапи веднаш, сигурно ќе постане подлец и тиранин. Роден аристократ (во принцип би требало да биде засрамен од својата аристократска лоза) ќе цимоли по минатите славни времиња, ќе биде бескорисен во сегашноста, и ќе го опструира натамошниот прогрес. Истото важи и за буржуазијата: драгото потомство на капиталот и безделничењето ќе си го губи времето во нечесност, корупција и блудничење, или ќе делува брутално за поробување на работничката класа, која ќе избувне против нив уште поужасно отколку во 1793.

Злата на кои работникот е подложен со поделбата на трудот се многу полесни да се детерминираат: присилен да работи за другите бидејќи е роден во сиромаштија и мизерија, лишен од секакво умствено издигнување и едукација, морално поробен од религиозното влијание. Тој е катапултиран во животот, без самоодбрана, без иницијатива и против неговата слободна волја. Доведен до очај од мизерноста, понекогаш се бунтува, но поради недостатокот од единство со останатите работници и просветлувачката мисла (на што нивната моќ би требало да почива), тој често е предаден или продаден од неговите лидери, и речиси никогаш не може да разбере кој е одговорен за неговото патење. Исцрпен од залудната борба, тој запаѓа во ропство.

Неговото ропство ќе трае додека капитализмот не биде отфрлен преку колективната акција на работништвото. Тие ќе бидат експлоатирани се` додека образованието (кое во слободното општество би било еднакво достапно за сите) е ексклузивно право со кое привилегираната класа се стекнува уште од раѓање; се` додека малцинството има монопол на научната и менаџерската работа и луѓето - спуштени до статусот на машини или животни кои `рмбаат - се присилени да ги вршат задачите кои им ги наметнуваат нивните експлоататори. Ова деградирање на човековиот труд е огромно зло, загадувајќи ги моралните, интелектуалните и политичките институции на општеството. Историјата ни покажува дека необразовано мноштво луѓе чија природна интелигенција е задушена и кои се брутализирани од механичката монотонија на катадневната мака, кои залудно ја опипуваат светлината, конституира безумна толпа чија заслепена турбулентност се заканува и по самото постоење на општеството.

Вештачката поделба помеѓу физичкиот и интелектуалниот труд мора да отстапи пред новата општествена синтеза. Кога човек кој се занимава со наука ќе почне со физичка работа, и кога работникот ќе може да врши интелектуален труд, слободната интелигентната работа ќе стане гордост на човештвто, и извор на неговата чест и неговите права.

K. Интелигентниот и слободен труд е нужно колективен труд. Секој поединец, секако, ќе биде слободен да работи сам или тимски.

Но, нема сомнеж дека (надвор од работата која најдобро се изведува индивидуално) во индустријата и дури во науката или уметноста, колективниот труд ќе биде префериран од сите. Здружениот труд ја умножува продуктивноста на секој работник; значи, доколку се работи колективно, работниците ќе заштедат време. Кога слободните производствени асоцијации (кои би вклучувале членови од трудовите организации) доброволно ќе се организираат според нивните потреби и вештини, ќе ги трансцедираат сите национални граници и ќе формираат огромна светска економска федерација. Таа би вклучувала индустриски парламент, на кого асоцијациите би му доставувале точна и детална статистика; преку хармонизирање на понудата и побарувачката парламентот ќе ги дистрибуира и алоцира светските индустриски производи на различните нации. Индустриските кризи, стагнацијата, невработеноста, залудното трошење средства итн, веќе нема да го измачуваат човештвото; еманципацијата на човековиот труд ќе го регенерира светот.

L. Земјата, и сите природни ресурси, се заедничка сопственост на сите, но ќе бидат користени само од оние кои ги одгледуваат со нивниот сопствен труд. Без експропријација, само низ моќниот притисок на работничките асоцијации, капиталот и средствата за производство ќе им припаднат на оние кои го создаваат богатството со нивниот сопствен труд.

M. Еднакви политички, социјални, и економски права, како и обврски, за жените.

N. Отфрлање не на природната фамилија, туку на „легалната“ фамилија фундирана со закон и имот. Религиозниот и граѓанскиот брак ќе бидат заменети со слободен брак. Возрасните мажи и жени имаат право да се соединуваат и разделуваат како што сакаат; општеството нема право да го спречи нивното заедништво ниту пак да ги присилува да го задржат. Со отфрлањето на правото на наследство и обезбедувањето на образованието од страна на општеството, сите причини за неотповикливост на бракот ќе исчезнат.

Заедницата на мажот и жената мора да биде слободна, затоа што слободниот избор е неопходен услов за моралната искреност. Во бракот, мажот и жената мора да уживаат апсолутна слобода. Насилството ниту страста ниту правата предадени во минатото не ја оправдуваат инвазијата на слободата од страна на едниот партнер; таквиот чин ќе се смета за злостор.

O. Од моментот на затруднување, па се` до пораѓањето, жената и нејзиното дете ќе бидат субвенционирани од страна на комуналните организации. Жените кои имаат желба да ги одгледуваат своите деца исто така ќе биде помагана.

P. Родителите имаат право да се грижат и да го воспитуваат своето дете, под надзор на комуната, која пак има право и обврска да го одземе детето од родителите кои со нечовечен однос кон него, го деморализираат или поинаку го нарушуваат неговиот физички и ментален развиток.

Q. Децата не припаѓаат ниту на родителите, ниту на општеството. Тие припаѓаат на самите себе и на својата идна слобода. Се` додека не се доволно возрасни за сами да се грижат за себе, децата треба да бидат израснати под закрила на нивните родители.

Вистина е дека родителите се нивните природни тутори, но поради тоа што иднината на комуната зависи од интелектуалниот и моралниот тренинг на децата, комуната мора да биде всушност нивен тутор. Слободата на возрасните е возможна само тогаш кога општеството се грижи за едукацијата на „малите“.

R. Секуларното училиште мора да ја замени Црквата, со таа разлика што додека религиозната индоктринација ја овековечува суеверноста и божествениот авторитет, самата цел на секуларното јавно образование е постепена, прогресивна иницијација на децата кон нивната слобода преку тројното развивање на нивната физичка сната, нивниот ум и нивната волја. Разумот, вистината, правдата, почит кон останатите, чувството за чест која е нераздвоива од честа на останатите, љубовта кон личната слобода и слободата на сите други, убедувањето дека работата е основа и услов за сите права - тоа мора да бидат основните принципи на сето јавно образование. Пред се`, образованиот мора да ги направи луѓето луѓе, и да им влее човечки вредности, и потоа да тренира специјализирани работници. Како што детето расте, ќе се стекнува со поголема слобода на сметка на образовниот авторитет, така што до адолесценцијата ќе биде комплетно слободна личност и ќе заборави во детството морало неизбежно да се покори пред некој авторитет. Почит за човековата вредност, зародишот на слободата, мора да биде присутна дури и кога децата се строго дисциплинирани. Значењето на сето морално образование е на децата да им се влее почит кон хуманоста; така ќе станат добри луѓе.

S. Откако ќе станат возрасни, адолесцентите ќе се прокламираат како автономни и слободни да делуваат како што мислат дека е најдобро. Во замена за тоа, општеството од нив ќе очекува исполнување на следниве три обврски: да продолжат да бидат слободни; да живеат од сопствениот труд; и да ја почитуваат слободата на другите. И, како што криминалните дела и гревови го инфицираат сегашното општество се должат на злата негова организација; сигурно е дека во општеството базирано на разум, правда, слобода и почит кон хуманоста и целсната еднаквост, доброто ќе надвладее и злото ќе биде само исклучок, и ќе се намалува се` повеќе и повеќе пред сеприсутното влијание на просветленото и хуманизирано јавно мислење.

T. Старите, болните и слабите ќе ги уживаат сите политички и социјални права и ќе бидат издржувани на трошок на општеството.

XI. Револуционерна политика. Наше всадено убедување е дека, тргнувајќи од тоа што слободата на сите нации е неотуѓива, националните револуции мора да станат интернационални, во просторна смисла. Ако реакциите на Европа и светот се обединети, не би требало веќе да се случуваат изолирани револуции, туку универзална револуција распространета насекаде низ светот. Оттаму, сите поедничени интереси, суети, претензии, љубомора и завист, и непријателствата меѓу нациите мора да се трансформираат во обединат, заеднички и универзален интерес на револуцијата, кој само ќе може да ја осигура слободата и зависноста на секоја нација преку солидарноста на сите. Ние исто така веруваме дека светиот сојуз на светска контрареволуција и заговорот на кралевите, клерот, благородништвото и буржуазијата, базирани на нивните огромни буџети, војската, бирократијата, опремени со сите монструозни апаратури на модерната централизирана држава, сочинуваат огромна сила; всушност, оваа огромна реакционерна коалиција може да биде само од една единствена поголема моќ; моќта на симултаниот револуционерен сојуз и акција на сите народи на цивилизираниот свет, кои инаку, во изолираните револуции никогаш не би успеале. Таквата изолирана револуција би била будалеста, и катастрофална по земјата во која би се случила и би предизвикала криминал против сите останати нации. Следи дека востанувањето на еден народ мора да се однесува не само тој даден народ; туку целиот свет. Сето тоа бара градење на една светска програма, голема, прониклива, вистинита, хумана, за да ги обедини интересите на целиот свет. За да се стимулира страста на сите народни маси во Европа, без оглед на националноста, оваа програма може единствено да биде програма на социјалната и демократска револуција.

Накусо, целите на социјалната и демократска револуција се: политички - отфрлање на историскити права на државите, правото на освојување, и дипломатските права. Цели кон целосно ослободување на поединците од црковните и деспотските стеги; бара целосно уништувње на сите принудни односи и ништење сите разнородни натрупувања на комуните во провинции и покорените земји во Државата. Конечно - радикално поништување на централизираната, агресивна, авторитарна Држава, вклучувајќи ја нејзината војска, бирократијата, администрацијата, судството и останатите институции. Револуцијата, накратко, ја има оваа цел: слобода за сите, за поединците и за колективите, асоцијациите, комуните, провинциите, регионите и нациите, како и взаемна гаранција на оваа слобода преку формирање на федерации.

Социјално: револуцијата бара потврда на политичката еднаквост во економската еднаквост. Ова не значи отстранување на природните индивидуални разлики, туку еднаквост на социјалните права на секој поединец од раѓање; практично, еднакви средства за опстанок, издржување, едукација и еднакви можности за секое дете, момче или девојче, додека не порасне; и еднакви ресурси и олеснувања за возрасните во креирањето на сопствената добробит преку сопствениот труд.

YouTube: повеќе од политичко влијание

2006-11-10T12:10:00.000+01:00

Еднаш веќе пишав за политичкото влијание на ЈуТјуб, нешто што особено важи за САД.

Денес: Њујорк Тајмс линка до ЈуТјуб клип на кој е снимено прекршување на изборите.

[фала на Дарко за линкот]

Интервју со Samuel Huntington

2006-11-10T11:13:00.000+01:00

[...] I don’t suggest that the West is uniform. Obviously there are divisions within the West and divisions within Islam. There are different sects, different communities, different countries. So neither Islam nor the West is homogenous at all. I don’t think it is all that useful to think in terms of two solid blocks. But there is still commonality within. People everywhere talk about Islam and the West. Presumably that has some relationship to reality and has some meaning. Of course, the core of that reality is differences in religion. [...]

[...] Q: How is the Muslim world faring in the context of a world that has mostly accepted, if in theory not practice, liberal democracy?

SH: We’ve seen at least the beginnings of rather significant social and economic change in the Muslim world, which I think will in due course lead to more political change. Obviously, Muslim societies, like societies elsewhere, are becoming increasingly urban, many are becoming industrial. But since so many have oil and gas, they don’t have a great impetus to change.

At the same time, the revenue that natural resources produce gives them the capability to change. Countries like Iran are beginning to develop an industrial component. [...]

Global Viewpoint: Huntington revisits the "Clash of Civilisations"

Паѓањето на Империите

2006-10-27T10:58:00.000+02:00

They called it "the American Century," but the past hundred years actually saw a shift away from Western dominance. Through the long lens of Edward Gibbon's history, The Decline and Fall of the Roman Empire, Rome 331 and America and Europe 2006 appear to have more than a few problems in common. [Empire Falls by Niall Ferguson]

Песимистички поглед на сегашноста и особено иднинината на западните „цивилизации“. Кина и Персија повторно воскреснуваат.

Фасадна борба со идеи

2006-10-23T16:16:00.000+02:00

Наместо вовед: Британскиот Home Secretary Џон Рид е поранешен комунист за што се кае; „другарче“ на Караџиќ ама и тоа не му е баш ќеф; а годинава му најдоа ганџа во домот.

Џон Рид е човек за сите функции: Државен Секретар на Шкотска, прв католик на истата функција во Северна Ирска, министер без ресор, па во здравството, одбраната, министер во Г8 и така натаму.

Рид деновиве беше актуелен со неговите идеи за пловечки затвори, бидејќи „копнените“ биле преполни со затвореници. Затоа, распиша тендер за бродови-затвори.

Но, рекциите на таа тема уште не стивнале, кога Рид повторно е во центар на вниманието на тема тероризам:

The Government needed to do much more to win the "battle of ideas". [Sunday Telegraph]

Или како што МакФакс ја пренесува веста, Рид повика на засилување на пропагандата.

Имено, британските власти лансираат програми за младите муслимани; како би ги одвлекле од Ал Каеда и би ги насочиле кон градење конструктивна иднина.

Сепак, мене самиот концепт на „нудење алтернатива“ ми е грд. Владата им пристапува на муслиманите од позиција на спасител; укажувајќи им што е добро, а што лошо; што е залудно, имајќи в предвид колку доверба ќе има младиот муслиман кога од околината е гледан како виновник за било каков фундаменталистички акт.

Оваа изјава дури може да се протолкува и ко „автогол“ (како што би рекол Жарко, а јас алудирам на Гебелс). Никако не го оправдувам исламскиот фундаментализам, но кога во моментов насекаде е присутно сатанизирање на муслиманите, втемелување на предрасудите, и засилување и на вистинската борба по улиците на Ирак и Афганистан, каде што во име на безбедноста на британските граѓани ќе гинат британските синови; и особено по бомбите лани, борбата со тероризмот не е само борба на војниците на мисиите на Блискиот исток; сега, тоа е и нивен домашен проблем.

Во моментов, Британија нема шанси да победи во борбата со идеи; муслиманите се значително ранливи и единствено што може да изроди „солењето памет што е добро а што не“ е аверзија и натамошен фундаментализам.

Решението, според мене, е практикување во реалност на таа „загриженост и солидарност“ (а не само памфлети). Треба што побрзо да премине кон процеси на интегрирање. Параноите и предрасудите треба да се остават на страна, само така ќе се победат. Не секој со чалма сака да рокне бомба, и не секој со брада киднапира деца. Наместо гетоизирање и изолација, еманципирање. Како што успеаа да скројат рамковен договор за Балканите, така треба да иновираат метод и за себе. Затоа што, колку е појака нетрпеливоста, толку понеизбежни се катастрофите; што не е во ничив интерес.

Џон Рид и ниму сличните, треба да се свестат, дека чалмосаните и брадосаните им се во домот; и дека таму ќе останат - со нив треба да се живее. Во моментов, во нивните очи тие се непријатели - треба да покажат, а не само да се декларираат дека тоа не се. Сите тие кампањи би биле во ред, кога навистина би биле искрени.

Тагови: Џон_Рид, Британија, Ислам, муслимани, фундаментализам, пропаганда, тероризам, Вуна.

Вилијам Годвин и основните концепти на Политичката праведност

2006-10-22T12:36:00.000+02:00

Вилијам Годвин (1756 - 1836) е англиски писател, новинар и филозоф; автор чија политичка мисла, заснована пред се на човекољубието претставува сплотување на концептите на утилитиризмот со анти-државните тендеции; како таква претставува и основа за една подоцнежна (современа) идеологија и теорија, позната како анархизам.

[Тривиа: инаку, ќерката на Вилијам Годвин, Мери Годвин, подоцна Мери Шели, е авторка на романот Франкенштајн]

Во 1793, е објавен првиот дел од неговото повеќетомно капитално дело; испровоцирано од Француската револуција; насловено како Расправа за политичката праведност, и нејзиното влијание на општата доблест и среќа [Enquiry concerning Political Justice, and its Influence on General Virtue and Happiness].

Во продолжение следи т.н. Кусиот преглед на принципите (го има во оригинал на погорниот линк, ова подолу е мој превод), кој е еден вид предговор, воведник во Годвиновата филозофија на политичката праведност.

ОСНОВНИ ПРИНЦИПИ НА ПОЛИТИЧКАТА ПРАВЕДНОСТ

Вистинската цел на моралната и политичката реч, е блаженството; или среќата.
Првенствен, односно најраниот вид на човекова благосостојба е сетилното задоволство.
По овие, човекот чувствува и второстепени задоволства, како што е блаженото умствено чувство, взаемното разбирање, и задоволствата од самосвесното делување.
Второстепените задоволства се веројатно попрефинети од првите; или, барем, најпожелната состојба за човека е онаа која му пружа пристап до сите изворишта на задоволство, и каде е разнолико среќен, непрекинато.
Ова е состојбата во која се наоѓаат вишите цивилизации.

II.

Најпожелната состојба за луѓето е општеството.
Неправедноста и насилсноста на луѓето во општеството предизвикаа потреба од власт.
Власта, беше наметната на човештината поради нивните бројни гревови, почивајќи на нивната глупост, нивните грешки.
Власта начелно требаше да излезе на мегдан со неправдата; а таа понуди нови прилики и искушенија за вршење неправедности.
Концентрирајќи ја в себе силината на заедницата, таа овозможува дивјаштво и таксирати, угнетување, деспотија, војна и поробување.
Преку втемелување и продлабочување на нееднаквостите; таа присвојува злокобни страсти; всадува нагони кај луѓето, да крадат и мамат.
Власта начелно требаше да ја сотре неправдата, но она што таа го стори е тоа што ја запечати непрвадата во човештината за век и веков.

III.

Неотповиклива цел на власта е сигурноста; безбедноста.
Средствата со кои власта се користи се рестрикција; ускратување на индивидуалната слобода.
Блаженството кое го нуди делувањето според самосвеста, заедно со гаењето на останатите задоволоства, нужно зависат од индивидуалнта слобода.
Без независноста човек не може да постане мудар, ниту корисен, ниту среќен.
Следствено, најпожелната состојба на човештината е онаа во која е воспоставена општата безбедност, но преку исклучиво најмалото можно чепкање по индивидуалната независност.

IV.

Вистинската норма која ги диригира односите на еден човек наспрам друг; е праведноста.
Правдата е принцип кој го нуди најголемиот збир на задоволства или среќа.
Правдата нужно бара „да се ставам на место на непристрасен набљудувач на човековите интереси, и да се оградам од било каква макар и ретроспективна склоност кон нештата“.
Правдата подразбира владеење на најдалекиот универзалитет, и препишува специфичен начин на делување, секогаш кога среќата на човековото битие може да биде засегната.

Заповед е да се делува според капацитетот на личноста во поглед на општата корист.
Право е човек да го претполага сопствениот дел од добробитта која се стекнува при растеретувањето и помагањето на неговите соседи (во смислол на сограѓани).
Барањето на индивидуата треба да биде ил за напрегнувањето во корист на ил за попуштањето, правење отстапки кон соседите.
За ангажманот во општеството човека треба да биде дискретно ополномоштен; попустливоста е пак за во одредени случаи, при очебијна нужда, директна надлежност на политичкиот надзор, или власта.

VI.

Волевите дејствија на луѓето се раководени од нивните чувства.
Разумот не е независен принцип, и сам по себе нема тенденција да не` предизвика да дејствуваме; практично, тој не е ништо друго сем споредба на, и расудување за сопствените чувства.
Разумот, иако не не` предизвикува да дејствуваме, го регулира нашето однесување, водејќи се од споредената вредност која им ја припишува на различните други предизвикатели.
Водени од напредувањето на разумот, гледаме да си ја подобриме и (генералната) општествената состојба.

VII.

Разумот зависи од сопствената негова чистота и силина при „култивизирањето“ (обработката) на сознанијата.
Обемот на нашиот напредок во „култивизирањето“ на сознанијата е неограничен.
Од тука,
1. Човековите пронајдоци, и начинот на општествено битисување, се осетливи на иманентниот напредок.
2. Институциите кои им ја доверија вековитоста на било кој модул на размислување, или состојба на постоење, се погубни и штетни.

VIII.

Интелектуалната благосостојба и задоволствата од само-свесноста, заедно со правилното гаење на сите наши задоволства, ја детерминираат неповредливоста на меѓусебното разбирање.
Неповредливоста на разбирањето е неспоива со предрасудите: следствено, што помалку лаги треба да бидат спекулативно или практично усвоени меѓу луѓето.
Неповредливоста на меѓусебното разбирање е поврзана со слободата на побарување; следствено, упорноста треба да биде, колку што јавната безбедност ќе допушти, ослободена од ограничување.
Неповредливоста на меѓусебното разбирање е поврзана и со едноставноста на однесувањето, и успокојувањето на интелектуалното „култивизирање“: екстремно нееднаквата распределба на материјалното добро, е противник на најпосакувана состојба на човекот.

Линкови:
Годвин на анархистичките архиви
Википедија [ en | fr | de ]
Гутенберг
Годвин на утилитаристичките архиви

Тагови: Вилијам_Годвин, анархизам, утилитаризам, Политичка_праведност, политика, Вуна.

Георги Шејтанов

2006-10-06T02:07:00.000+02:00

Ако нашият път към светлината и свободата е лош, нека ни осъдят пазителите на закона; ако този път е истината на живота, тя ще ги изобличи, защото те я осъдиха. Ще се надигнат сенките на паднали предтечи в траурно шествие от единия до другия край на света; истината ще застане като съдник над окървавената съвест на всички палачи и няма да се върнат в гробовете си мъртвите, докато не станат живите.

Можеби најзначајниот бугарски анархист, Георги Шейтанов е роден во Јамбол, Бугарија во 1896. Бил одличен и перспективен ученик во Јамболската гимназија (член на тамошниот литературен округ), но од мали нозе бил пргав и бунтовен. Можеби и затоа уште како адолесцент се ореинтирал кон анархизмот. Веќе на 17-годишна возраст започнува со радикални дејства: ги пали судските архиви; потоа оди во затвор од каде што бега и мора во егзил - на 18 години веќе се наоѓа во Париз.

Таму се среќава со други (бугарски) анархисти; како најзнаечаен од нив биографите го споменуваат Варбан Килифарски (?! мене непознат).

Во Бугарија се враќа во 1914, продолжувајќи со револуционерните активности. Повторно е фатен и малтретиран од полицијата; и повторно врши бегствово периодот 1917-1918; се споменува како единствениот бугарски револуционер кој по стартот на Октомвриската Револуција се упатува кон Русија - преправен како војник.

Во Москва стапува во контакт со многу марксисти и бољшевијци, и добива за задача да го приготви изданието на Речникот на револуцијата на бугарски. Се спријателува со руските анархисти и станува свесен за всушност контра-револуционерната улога на Бољшевијците (и доживува големо разочарување).

По кусо време одлучува повторно да се врати во Бугарија поради новонастанатата ситуација која е во полза на револуцијата (колапсот на фронтот и незадоволството кај војниците). Минувајќи низ Украина, запаѓа во рацете на Белата Гарда, при што врши бегство од сопственото стрелање; лице в лице со стрелачкиот вод!

По враќањето во Бугарија, се поврзува со анархистите. Ги издава „Писмо до анархистите“ и „Манифестот на Револуционерите“.

Учествува во многу вооружени антидржавни акции, при што повторно е фаќан и затваран; два пати успева да изврши спектакуларни бегства. Јавно пројавува незадоволство и ја критикува герилската тактика на Движењето, како неадекватна на состојбите во Бугарија. Неговите заложби се усмерени кон создавање на гломазна организација и воопшто активирање на масите; неговите идеи се создавање на заеднички фронт на анархистите, комунистите, земјоделците, работниците, беспартијците итн. Како талентиран и харизматичен пропагандист, оратор и поет, успеал да влијае врз многумина.

Учествува во акцијата за ослободување на познатиот анархист Петар Мазнев од затвор; при која заробени се и неколку полицајци. Полицајците се ослободени откако биле приморани да ветат дека по пуштањето ќе ги напуштат работните места - и сите до еден стоеја на зборот! Мазнев подоцна умира од туберколоза. Неговиот закоп е добра прилика за организирање на масовни анархистички демонстрации, при што Шејтанов одржува легендарен говор, кој понатаму го стимулира напредокот и распространувањето на анархистичкото движење.

Шејтанов пишува во „Свободно общество“ - теорискиот билтен на Анархо-комунистичката Федерација, како и во „Пламък“, влијателно списание. Го уредува и издава револуционерниот весник „Акратија“ во преиодот 1924-1925, кој излегува само три пати.

Во 1923 се случува превратот во Софија Килифаревското народно востание (против Стамболиски и деспотијата над земјоделците, учество земаат околу 35.000 луѓе). Гневот на полицијата се навртува кон Шејтанов и пратени се неколку одреди со задача да го фатат. Поради тоа, целата герила итно се обединува за негова заштита, но подоцна мора да се расформираат.

Сепак, Шејтанов не мирува - откако за кусо време пак се активира во Килифаревските чети, се упатува кон Софија, каде што со Васил Икономов се соучесници на Петар Абаџиев во атентатот над Никола Милев на 25-ти февруари 1925 година. Тоа е причината и Ванчо Михајлов да тргне по главата на Шејтанов.

На 14 април 1925 убиен е бугарскиот генерал Константин Георгиев од страна на комунистите. На 16 април се одржува неговиот закоп во црквата Св. Недела во Софија - кога се случува тогаш најкрвавиот терористички акт за кој светот знаел и накрвавиот настан во историјата на Бугарија! Главната намера е да се убијат сите припадници на државниот врв, вклучително и Царот Борис Трети. Настанот е планиран цела година; треба да предизвика пресврт; главен оперативец повторно е Петар Абаџиев. Експлодираат 25 кила динамит детонирани од Никола Петров. Гинат повеќе од 150 лица, уште 500 се повредени! Царот Борис не е присутен на погребот; сите владини членови преживуваат; но убиени се неколку генерали. Веднаш се прогласува воена диктатура, и започнува прогонот на комунистите; анархистите; револуцинерите.. многумина се фатени, убиени, затворени, некои успеваат да пребегаат во Југославија или СССР..

На 26ти мај 1925, Георги Шејтанов и Мариола Сиракова (и неговата чета) се во Килифарево и се решаваат да тргнат кон турската граница - кај Нова Загора се фатени во заседа и подоцна убиени. За смртта на Шејтанов постојат две верзии. Едната е дека бил егзекутиран во Пловдивско, од страна на полицијата. Другата е дека бил предаден на Михајловистите, и одведен во Благоевград, каде му било судено заради соработката со Димо Хаџи Димов и убиството на Никола Милев; и токму Врховистите го ликвидирале.

По Втората светска војна, Комунистите го промовираат Шејтанов како херој; именувани се улици и училишта по него; во Јамбол му е подигнат и споменик. Сепак, тоа не ги спречи да ги прогонуваат преживеаните негови соборци, убивајќи ги или праќајќи ги по затвори!

Преведено од статијата на Nick Heath; проширено со детали од статијата на Бугарскиот анархистички портал.

* * * * *

Последната песна на Шејтанов, напишана на 28 мај 1925, во заточеништво во Нова Загора. При „транспортот“, се претпоставува дека затвореникот кому Георги му ја дал песната, ја оштетил опаковката од цигари на која била песната пишаната, па затоа возможно е да имало и грешки во преписот подоцна.

Нелегален

Сред гол Балкан, обсипан с камънаци,
На самотник чух отчаяния вик, окъсан,
Проснат в диви буреняци, скрит вглеждах се
в страшния му лик, по небето черни
облаци се носят,
вихри вият по Балкана, наоколо пустота, мъгла
и здрач и всичко носи се зловещо надалеч
(като великан)

Безпокоен с тъга чух лютата му реч -
на стенание и сълзи, на мъки и тегла,
на изгубени мечти, за разбита свобода бездушни
твари на земята тирани - управници,
злорадни и жестоки егоисти и вий палачи,
формените кукли и чернокапци, търтеи народни

А вий, прост народ без разум,
робство що търпите, кой без жал безумно
един друг се бийте и над властта двулично
вий мълчите кат животни, в хомот.
О! Дай ми сили!
О! природо, народ, стихия на човешки глас,
Да мога да разбия на адския живот
безсмислено теглото.

Линкови во врска со Шејтанов: поезија | публицистика | фотографии

Тагови: Георги_Шејтанов, анархизам, анархист, револуција, револуционер, активизам, активист, Бугарија, бугарски, атентат, поезија, поет, Вуна.

BusinessWeek: Best Of The Web

2006-09-30T04:58:00.000+02:00

Најдоброто од вебот за 2006. Рангирања, осврти, рекапитулари.. [link]

Муслиманската Aнархистичка Повелба

2006-09-14T20:37:00.000+02:00

Муслиманската Aнархистичка Повелба изразува дека:

не постои бог освен Бог (Алах) и Мухамед е неговиот пророк и гласник;
целта на животот е да воспостави мирољубива врска со Него преку разбирање и дејствување според спознанието и откровението, причната, и Господовите знаци во Создавањето и човечкото срце;
таа цел бара целосна и срдечна посветеност на учењето, каде што тоа е слободно, свесно одбивајќи компромис со институционалната моќ во било која форма, било судска, религиозна, социјална, корпорациска или политичка;
таа цел бара активна потрага по правда со цел воспоставување на заедници и општества каде што слободниот духовен напредок не е загрозен од тиранија, сиромаштија и незнаење;
таквата цел бара сродство на сите народи кои се дефинираат како припадници на култури со Јудео-Христијанско-Исламско потекло во кое сите заедништва и различности се спознаени и разбрани, и несогласовуњето во било кој облик предизвикува дебата наместо поделба и сатира наместо исмевање.

Муслиманската Анархистичка Повелба одбива:

(постоење и владеење) на било каква фашистичка сила која се бори во името на единствена, апсолутна вистина; вклучително и патријахатот, империите, и капитализмот.

Линк до муслиманите анархисти
Боцевски - Исламска реформација

Тагови: Ислам, Муслимани, анархизам, Муслимани_анархисти, Муслиманска_Анархистичка_Повелба, Вуна.

Анархизам во акција

2006-09-10T22:07:00.000+02:00

Ова што следи е превод на второто поглавје од книгата на Еди Конлон - „Шпанската Граѓанска Војна“, под наслов Анархизам во акција.

Во прилог на овој мој мал труд, еве линк до извадокот од „Омаж на Каталонија“ од Џорџ Орвел на Македонската Марксистичка Архива.

Анархизам во Акција

(...) Анархизмот е идеологија која е најмалку разбрана. Константно се поистоветува со хаос и насилство. Ништо не би можело да биде подалеку од вистината. Анархистите веруваат во создавањето на бескласно општество. Тие се спроти капитализмот, кој е систем кој профитот целосно му го доделува на малцинството без обѕир кон потребите на огромното мнозинство. Тоа е систем базиран на експлоатација на работниците, систем кој неминовно предизвикува сиромаштија, глад и војни. Анархистите се спротиставуваат на власта во смисол на неприфаќање на „правото“ на било кое малцинство да има моќ над сите други. Тие се против Државата (владата, армијата, полицијата, судството) која е збир од институции чија цел е присилно наметнување на вољата на неколкумина над мнозинството.

Анархистите веруваат во класната борба, во која газдите и работниците немаат заеднички интерес; работништвото мора да се организира за да ја преземе контролата над општеството. Обичните работници се прилично способни за управување на општеството. Тоа може да се стори низ систем на работнички совети со масовна демократија која би била далеку повеќе рационална и ефикасна од постоечката. Анархистите се залагаат за слобода на индивидуата и се против секој вид на угнетување на расна, полова или сексуална основа. Единствената граница на личната слобода треба да биде таа да не ја загрозува слободата на останатите.

Уште од порано анархистите беа против изградбата на бирократска капиталистичка држава во Русија. Начелно тие ја поддржуваа револуцијата, но беа против обидите на Болшевиљците да ја узурпираат моќта во своите раце и да ја зачнат „партиската диктатура“. Анархистите се држат до тоа дека создавањетото на сопствената организација се рефлектира на општеството на кое се цели. Малцинствата не можат да ја ослободат работничката класа, работничката класа мора да се еманципира самата. Демократијата и одговорноста се камен-темелник на анархистичката организација. Директната акција е метод. Работниците имаат сила да го променат општеството сами, без да се потпираат на одредени групи на моќници. Таа сила е во нивната можност да се организираат на работното место, сила која треба да се употреби не само да извојуваат итни реформи од газдите, туку и евентуално да се отфрли целиот капиталистички систем. Ова верување е централно во анархизмот. Анархистите не сакаат единствено работниците да ја контролираат индустријата, тие се стремат кон општество каде сите односи поврзани со власт ќе бидат напуштени и луѓето нема да мора да трпат други да им ги управуваат животите.

Бакуњин

Анархизмот имаше, и сеуште има, долга традиција во Шпанија. Во средината на минатиот век, анархистичките идеи во Шпанија ги донесе Фанели, Италијанец и поддржувач на Михаил Бакуњин кој е еден од основачите на модерниот анархизам. Шпанскиот сектор во Првата Интернационала беше подготвен и мнозинството негови припадници застанаа на страната на анархистите во Интернационалата.

Анархизмот се рашири брзо поради тешките социо-економски состојби во кои се наоѓаа работниците и селаните. Работниците се` повеќе ги прифаќаа идеите на анархо-синдикализмот, кои се развиваа на преминот во 20 век. Во 1911 се оформи CNT. Синдикализмот се роди како реакција на реформизмот на постоечките синдикати и растечката изолација на анархистичките револуционери од масата работници. Тоа пак, се случуваше како резултат на свртувањето на одреден број анархисти кон тероризмот и propagande par le FAIt, верување дека масите можат да се иницираат кон револуција преку извршување ненадејни (насилни) акции (нешто налик „Гемиџиите“ и солунските атентати).

Синдикализмот беше обид за воспоставување на врска меѓу анархистичкото движење и работниците. Неговите основни идеи револуираа околу поврзувањето на сите работници во еден голем општ синдикат. Сите работници од една фабрика да се соединат. Тие се поврзуваат со другите работници од нивната област за потоа да се формира федерација на областите. Делегати од федерациите одат во регионалните федерации кои се обединети во национална федерација. Сите делегати се избрани и постои можност да бидат отповикани. Им се дава јасен мандат и ако отстапат од тоа ќе бидат заменети со други делегати.

Бирократија

Беше презеден секој чекор да се запре растењето на бирократијата. Постоеше само по еден службеник во сите CNT. Дејноста на синдикатите се вршеше додека траеше работното време кога беше возможно, во спротивно – по работата. Тоа овозможуваше службениците на синдикатите да останат во контакт со работниците. Стравот од бирократија беше таков што Индустриските Федерации со кои требаше да се припојат сите работилници од определени индустрии, наидуваа на жесток отпор. Иако беа признаени во 1931, никогаш не беа конечно завршени..

Синдикалистите (и синдикатите) се разликуваа од другите работнички унии поради нивната убеденост дека работничкото заедништво може да се искористи не само за да се изврши притисок кон нивните газди за спроведување реформи; тие веруваа дека синдикатите можат да го победат капитализмот. Според нив, би можеле да бидат булдожер кој капитализмот ќе го ничкоса на колена. Веруваа дека причината поради која повеќето работнци не беа револуционери беше фактот што нивните сојузи беа реформистички настроини и во нив доминираше бирократија која ги опструираше иницијативите на работниците. Нивната алтернатива беше организирање на сите работници во еден синдикат и подготовки за револуционерниот генерален штрајк.

CNT забележа голем развој од нејзиното формирање и до почетокот на граѓанската војна имаше релиси два милиона членови. Главните упоришта им беа во Каталонија и Андалузија. Имаа голема поддршка и во Галиција, Астурија, Леванте, Сарагоза и Мадрид. Најсилни беа меѓу текстилците, градежниците и оние во дрвената индустрија, како и меѓу земјоделците. Поради „проповедите“ за социјална револуција беа изложени на пакосна репресија не само за време на полудиктатурата до 1931, но и за време на реформистичката влада потоа. „Народниот фронт“, поддржан од социјалдемократите и Сталинистите, беше уште еден нивен противник, притоа не покажувајќи било каква милост.

Аполитичност

CNT не беше револуционерна политичка организација, туку синдикат. Всушност, тие константно се држеа до нивната аполитичност и велеа дека нужната револуција единствено е во име на работниците; тие да ги завземат фабриките и земјатам, а потоа Државата и сите други политички институции би биле соборени – работничката класа не мора да ја узурпира моќта; за нив секој вид на моќ мораше да биде итно отфрлен.

Тоа беше така затоа што се работеше за синдикат на сите работници, без разлика на политичкаа убеденост. Многумина се приклучија, не заради тоа што беа анархисти, туку поради тоа што беше најмилитантното движење и всушност вроди со плод. За време на граѓанската војна нејзиното членство се зголеми повеќе од двојно (истото се случи и со UGT - Генералниот работнички сојуз), бар делумно поради обврската на секој работник да се вклучи во еден или друг синдикат.

Очигледно е дека CNT беше отворена и кон оние кои не беа анархисти. Имаше повеќе внатрешни разидувања, и се створи одреден наклон кон реформизмот.

Поради тоа беше оформена Федерацијата на Ибериските Анархисти (FAI) во 1927. Во главно се состоеше од мали сродни групи и не беше политичка организација во права смисла на зборот. Таа постоеше за да се осигура дека CNT ќе остане „чисто“ анархистичка. Успеа во тоа и многумина од Ибериските анархисти станаа водечки фигури во CNT. Останати анархистички организации кои постоеја за време на избувнувањето на граѓанската војна беа Ибериската Федерација на Слободарска Младина (FIJL) и Mujeres Libres (Слободни Жени).
Воопшто нема сомнеж дека иницијалната реакција на пучот на Франко беше детерминирана од фактот што CNT и нејзинити анархистички идеали земаа замав меѓу голем дел од работничката класа. Немаше време да се чека владата и министрите да реагираат, работниците ја презедоа контролата. Анархистичкото влијание се гледаше во формирањето војски, експропријацијата и реорганизацијата на земјата, и завземањето на индустријата.

Герилата

Владата се најде се најде во необична позиција по 9 јули. Иако сеуште претставуваше влада, не можеше да најде начин како да ја извршува власта. Армијата отворено се бунтуваше. Каде што бунтовниците беа победени, армијата беше распуштена, а оружјето заврши кај работниците. Синдикатите и левичарските групации веднаш почнаа да ги организираат вооружените работници. Беа формирани војски кои станаа засебни единици на револуционерната армија. Десет дена по пучот, веќе имаше 18,000 работници во војските во Каталонија. Повеќето од нив беа членови на CNT. Се` на се`, имаше околу 150,000 доброволци, спремни за борба на било кое боиште.

Тоа не беше конвенционална армија. Немаа униформи (носеа шалови околу вратовите за да се познаат кој на која единица и припаѓа), нити пак старешините имаа привилегии повеќе од обичните војници. Тоа беше револуционерна армија во која се спроведуваа револуционерните принципи. Демократијата значеше контрола. Основната единица беше групата, вообичаено составена од десетмина, кои си избираа делегат. Десет групи формираа a единица од сто, која исто така бираше делегат. Неколку такви единици формираа бригада, која имаше воен комитет одговорен за нејзините активности. Комитетот беше избран од и одговорен пред работниците. Во секоја бригада обично учествуваше и по некој бивш офицер од армијата на Шпанија колку да ги советува – но без никаква моќ.

Работниците се приклучуваа кон војските затоа што така самите избраа. Ја разбираа нужноста за борба и создавање на „народна армија“. Ја прифаќаа дисциплината; не поради тоа што некој ги беше принудил; туку ја разбираа потребата за координирано заедничко дејствување. Прифаќаа наредби бидејќи им веруваа на оние кои им ги даваа. Војските беа подредени во различни организации и често имаа сопствени гласила. Тоа беа политички организации кои ја разбираа врската меѓу револуционерната политика и војната. Војските од Барселона не губеа време; маршираа кон Арагон, каде главниот град Сарагоса, беше завземен од фашистите. Бригадата „Дурути“, именувана според еден од водечките борци на CNT, го предводеше овој марш и ја војуваа слободата, ослободувајќи го секое село. Целта беше да се ослободи Сарагоса која ја поврзуваше Каталонија со вториот индустриски регион - Баскија, која беше полна со ресурси и имаше развиена тешка индустрија и производство на оружје.

Бригадата „Дурути“ демонстрираше како треба да се бори против фашизмот. Тие знаеја дека граѓанската војна е и политички судир, не само вооружен конфликт. Како што нижеа победи на бојното поле, ги охрабруваа селаните да ги завземат земјопоседите и да ги колективизираат. Бригадата во тоа име им пружи соодветна одбрана. Затоа селаните ги поддржаа. Ги снабдуваа работниците-војници со храна, а голем број од нив земаа активен приклучок во војната. Всушност „Дурути“ и мораше да се задоволи со тоа што не сите можеа да им се приклучат за да не се запустат земјиштата, и за да се продолжи со колективизацијата.

На сметка на успесите на анархистичките чети на одредени фронтови, забележуваа порази на други. Сарагоса, сепак не беше заземена, и беше отворен подолготраен фронт. Како главна причина за тоа беше посочена навидум лошата тактика на војските. Сталинистите пакм ги обвинуваа рабодниците за нивната недисциплина и непочитување на наредбите. Ги обвинуваа анархистите за тоа што не покажувале доволно волја за соработка со останатите во име на победата над фашизмот.

Секако дека сите тие клевети беа бесмислени. Анархистите континуирано повикуваа на обединување на четите. Единствено бараа контролата над војската да остане во рацете на работничката класа. Не веруваа дека за да се воспостави единствена управа нужно беше да се обнови и стариот режим во војската, преку офицерската каста.

Главниот проблем на војската беше недостатокот на оружје. Беа отсечени и приливите на муниција; па затоа работниците во Барселона беа приморани да импровизираат. Џорџ Орвел (кој се бореше во четите на POUM) ја има опишано ситуацијата со оружјето на фронтон на Арагон. Според него, „пешадијата беше полошо вооружена дури и од „English public school Officers Training Corps“ (неадекватно за превод, м.з.), со истрошени Mauser-и кои после пет истрела се веќе неупотребливи; доаѓаше по еден автомат на педесетмина и по еден пиштол или револвер на триесетмина. Овие оружја, неопходни во рововски битки, не беа добиени од владата. (...) Влада која испраќа петнаесет-годишни момчиња на фронтот, вооружени со пушки стари четириесет години и ги чува најдобрите војници и најновите оружја во касарните манифестира поголем страв од револуцијата која подоцна би следела отколку од тековната војна со фашистите“.

Колку само беше во право. Британија покрена ембарго кое ја спречи трговијата со оружје со било која од завојуваните страни, но тоа не стапи на сила се` до средината на август. Владата која поседуваше 600,000,000 долари во злато, можеше да се снабди со оружје. Можеби дел од златото било пратено во Москва во замена за оружје, но кога тоа пристигна веќе постоеше одбивност тоа да им се додели на анархистите на Арагонскиот фронт. Оружјето кое пристигна беше пратено само онаму каде што се бореа сталинистичките трупи. Еден член на воената управа, коментира: „Забележав дека оружјето не беше дистрибуирано еднакво, при што се забележуваше значителна наклонетост (на Владата) кон припадниците на Петтиот Полк“. Токму тој полк беше под контрола на сталинистите. Кастиљските постројки за муниција, пак, кои беа зависни од федералната власт во поглед на финансиите, беа приморани да ги разделат мунициите онаму каде што од Владата им налагаше. Овие опструкции околку дистрибуцијата на оружјето беа главна стратегија на сталинистите и нивните сојузници во владата за да се скрши моќта на CNT. Комунистите сакаа да ги поткопаат војските, за да може да ја вратат на теренот регуларната армија.

Недостатокот од оружје не се рефлектираше само врз судбината на Арагон. Ирун исто така, падна поради немањето доволно оружје и муниција. Еден новинар тоа го опиша вака: „Се бореа до последниот шаржер. (се мисли на Ирунските работници) Кога им снема муниција фрлаа динамите. Кога им се истроши и динамитот, истрчаа кон шеесет пати појакиот непријател со голи раци... и беа дочекани на бајонетите.“ Во Астурија работниците беа прегазени во обид да го заземат Овиедо вооружени со нешто малку пушки и грубо изработени бомби од динамит. Иако молеа за пар авиони и артилерија, работниците беа одбиени – повторно стравот на Владата од работничката револуција надвладеја над желбата да се победат фашистите.

Огромна лага е дека „недисциплинираните“ работнички војски беа виновни за напредувањето на Франко. Сите кои ги видоа герилците во акција не реагираа никако на друг начин освен со восхит на храброста која тие ја демонстрираа на фронтовите. Всушност, Владата донесе (не)промислена одлука. Избра да ги „изгладнува за оружје“ работниците, бидејќи победата над револуцијата им се виде позначајна од победата над фашизмот.

Земјиштето

На селаните не требаше Дурути да им каже да ја заземат земјата. Тие се обидуваа да го сторат тоа уште од воспоставувањето на Републиката. Всушност, првата републичка Влада испрати војска да ги убие селаните кои ги имаа заземено посевите. За две години, 109 селани загинаа. Токму затоа во земјоделските краишта револуцијата беше најуспешна. Филозофијата на анархистите беше прифатена од многумина селани.

На Конгресот во 1936, CNT излезе со платформа, како анархистичкото општество би изгледало во иднина. Селанството ја искористи приликата за идеите да ги конкретизира и реализира во пракса. Нивните достигнувања покажаа што се` може да сторат работниците (многумина од нив неписмени!) во вистински услови. Тие докажаа дека се апсурдни тврдењата дека анархизмот е невозможен затоа што општеството би крахирало без сопственици на капиталот и власт која би ја спроведувала влада.

Колективизацијата на земјиштето беше екстензивна. Речиси 2/3 од земјата под републиканска контрола (анти-фашистичката зона) беше завземена. Вкупно, во процесот беа вклучени од пет до седум милиони селани. Главните области беа Арагон со 450 колективи, Левант (областа околу Валенсија) со 900 колективи и Кастиља (областа околу Мадрид) со 300 колективи. Не само што земјата беше колективизирана; туку беа и подигнати селски работилници во кои локалното население самостојно произведуваше орудија, мебел, и т.н. Пекарите, касапите, берберите и сите останати исто така решија да се колективизираат.

Мора да се напомене дека целиот процес на колективизацијата се одвиваше само на доброволна основа и токму според тоа се разликуваше од присилната „колективизација“ која Сталин ја спроведе во Русија. Обично, се свикуваше средба во селото, повеќето колективи беа сконцентрирани на определно село, и сите присутни расправаа околу „припојување“ на земјата, алатите или животните кои ги поседуваа. Притоа, се надополнуваа со она што беше одземено од големопоседниците. Земјиштето рационално се делеше на единици и на определни групи од земјоделци им се доделуваше задача да ги обработуваат. Секоја група имаше делегати кои ги репрезентираа на собирите на колективот. Се бираше и Комитет за управување кој беше одговорен за целокупното функционирање на колективот – Комитетот се грижеше за снабдувањето со материјали, размената со други колективи, дистрибуцијата на произведеното и неопходните јавни работи, како на пр. градењето училишта. Секој колектив одржуваше регуларни генерални состаноци.

Ако некој не сакаше да пристапи кон колективите, му беше доделувана малку земја – онолку колку што може сам да ја работи. Притоа, не смееше да ангажира работници. Но тоа не влијаеше само на производството – дистрибуцијата се раководеше главно од потребите на луѓето. Во многу реони беше напуштена употребата на парите. Луѓето доаѓаа до колективното складиште (често пати црквите беа пренаменувани во магацини и складови) и си земаа што им треба. Доколку постоеше недостиг од нешто, се спорведуваше „рационализирање“, како секој би добил оптимален дел. Но тоа („рационализирањето“ ) беше случај само кога новиот систем ги елеминираше недостатоците.

За земјоделците, револуцијата се случи во добро време. Жетвата сега не се собираше и продаваше за да се соберат профитите за неколкумината големопоседници - наместо тоа им се доделуваше на оние кои навистина им требаше. Докторите, берберите, итн. го добиваа она што им треба за возврат на нивните услуги. Онаму каде што парите не беа напуштени, беше воведена „семејна плата“, при што заработката беше на база на потребата, а не на работните часови.

Произвоството се зголеми. Техничарите и агрономите им помогнаа на селаните подобро да ја искористат земјата. Беа воведени нови методи и во некои области приносот се зголеми дури и за 50%. Тоа беше доволно за прехрана на членовите на колективите и војските во нивните области. Често пати имаше и вишок кој се користише за размена (за машини и сл.) со колективите во градовите.

Но, како и случајот со војските, и колективите беа клеветени. Се велеше дека секој колектив работи само за себе и не е солидарен со другите. Тоа беше апсолутна лага бидејќи во многу области постоеја фондови за релоцирање на богатството, од побогатите кон посиромашните. Секогаш машинеријата одеше онаму каде што беше најпотребна. Всушност, еден индикатор за осетот за солидарност е и фактот што 1,000 членови на на колкетивите од Левант, кои имаа беа навистина во добра положба, се преселија во Кастиља, се` со цел да им помогнат на тамошните колективи кои се соочуваа со многу неповолности.

Федерациите од колективи беа воспоставени, а најуспешна беше онаа во Арагон. Во јуни 1937 се одржа пленумот на Регионалните Федерации на Селаните. Неговата цел беше формирање на национална федерација „за кординација и проширување на колективистичкото движење и за да се осигура рамноправната дистрибуција на производството, ме само меѓу одредени колективи, туку во целата земја“. За несреќа, многу колективи беа разурнати, и тоа не од Франковата армија туку од војниците на сталинистичкиот генерал Листер, пред ова да може да се стори.

Колективистите не беа засегнати само со материјалната благосостојба. Тие беа длабоко посветени на едукацијата така што многу од селските деца за прв пат во животот добија услови за да можат да се образоваат за време на револуцијата. Тоа не беше обично школство. Беа применети методите на Франциско Ферер, светски познат анархист. Децата откако ги описменуваа, се стекнуваа со основните вештини и потоа се стимулираше нивната љубопитност. Колективистите се грижеа и за старците – беа изградени специјални установи за нив. Исто така, беа згрижени и бегалците од териториите окупирани од фашистите.

Индустријата

Револуцијата во градовите не одеше ни оддалеку добро како во селата, и многу од успесите беа залудни. Сепак, во Каталонија, срцето на индустријата и бастионот на CNT, највеќе добија. Во Барселона повеќе од 3,000 претпријатија беа колективизирани. Сите јавни сервиси, не само во Каталонија туку во целата Републиканска зона, беа завземени и предадени на комитети на работниците.

За да се има одредена престава за опсегот на колективизацијата еве еден цитат од Барнет Болотен, од „The Grand Camouflage“ која воопшто не е про-анархистичка книга. Тој вели „железниците, возовите и автобусите, такси возилата и бродовите, осветлувањето и енергетските компании, гасоводите и водоводите, инженерството и фабриките за автомобили, рудниците и цементарниците, фабриките за текстил и хартија, енергетските и хемиските концерни, стакларниците и парфимериите, прехрамбените погони и пиварите беа конфискувани и дадени под управа на работничките комитети“. Тој продолжува „кината и театрите, печатот, продавниците, стоковните куќи и хотелите, луксузните ресторани и баровите беа исто така конфискувани“.

Ова јасно покажува дека да се каже дека анархизмот е строго поврзан со „старински, мали, некапацитетни работилници“ е тотална лага. Големите фабрики, некои од нив со повеќе од илјада вработени, беа завземени и успешно раководени од работничките комитети.

Често пати индустриските објекти беа завземани од причина што сопствениците го намалуваа или целосно го стопираа производството за да ја саботираат револуцијата. Притоа, работниците не запираа се` додека поголемиот број значајни објекти не беа освоени. Некои беа под непосредна контрола на работниците. Кај другите, беа воспоставени „надзорни комитети“ за да се осигура производството (обично тие постоеја за да се има моќ на вето онаму каде што работниците ја немаа целосната контрола над објектите и со нив сеуште раководеа газдите).

Во секој индустриски објект, од време на време заседаваа работниците и тоа претставуваше основа на нивното функционирање и производството. Од работниците се бираа делегати кои ги расправаа секојдневните проблеми. Се` што беше од општо значење беше расправано на заседанијата. Таму се бираа комитети од 5-15 работници, кои бираа управник кој би ја надгледувал секојдневната работа во фабриката.

Секоја индустриска гранка си имаше свој Совет во кој имаше претставници од двата главни синдикати (CNT и UGT) и претставници од комитетите. Меѓу нив имаше и техничари, задолжени за техничка поддршка. Должноста на Индустриските Совети беше да изготват план за правецот во кој се развиваа одделните индустрии.

Сите плати беа изедначени и условите значително беа подобрени. Еве и конкретно, како колективизацијата беше корисна, преку примерот со трамваите. Од вкупно 7,000 работници, 6,500 беа членови на CNT. Поради битките по улиците, целиот транспорт беше спречен подолго време. Синдикатот назначи комисија од седуммина со цел да ја окупираат канцеларијата додека другите ги проценуваа штетите и изготвија план за обнова на железниците. Пет дена по борбите, 700 вагони, наместо 600 колку што беше вообичаено, сите обоени во црно и црвено (боите на CNT), започнаа да се движат по улиците на Барселона.

Со тоа што веќе профитот не беше мотив за работење, безбедноста доби поголем значај и затоа бројот на несреќи на работното место значително се намали. Цената на превозот се намали, а притоа тој доби на квалитет. Во 1936, 183,543,516 патници го имаа користено јавниот транспорт. Во 1937 бројката се зголеми за цели 50 милиони. Трамваите возеа толку ефективно така што остварливи беа и инвестициите во другите сектори на јавниот сообраќај. Платите пак, беа израмнети за сите работници, а просекот беше зголемен од претходните години. За прв пат беше достапа беспладна медицинска нега за работниот народ.

Напоредно со тоа што се зголеми ефикасноста, работниците имаа време и за производство на ракети и хаубиците за потребите на војските. Работеа прекувремено, а и во неделите за да ги исполнат своите должности во анти-фашистичката борба. Понатаму, мора да се подвлече дека отстранувањето на сопствениците и властодршците не донесе неред и беззаконие – за две години, колку што траеше колективизацијата, беа забележани само 6 случаи на кражба од страна на работниците.

Екстензивната реорганизација допринесе за зголемување на ефикасноста на производството. Многу неекономични мали погони беа затворени и производството се сконцетрира онаму каде што имаше најдобра опрема. Во Каталонија 70 објекти беа затворени. Бројот на работилниците за штавење кожа беше редуциран од 71 на 40, а целата дрвна индустрија беше реорганизирана од страна на Синдикатот на Дрвообработувачите на CNT.

Во 1937 Владата призна дека во Каталонија воената индустрија произвела десет пати повеќе од остатокот во цела Шпанија и дека произвотството може да се кватриплицира ако Каталоија има пристап до потребните финансии за купување суровини.

Но, не беше завеземено само индустриското производство. Многу паразитски посредници беа отсечени од дистрибуцијата. Целосната трговија со риба и јајца беше заземена како и пазарите за овошје и зеленчук. Млекопроизводството во Барселона откако беше колективизирано, се соочи со затварање на преку 70 нехигиенски погони за пастеризација. Насекаде беа поставени комитети за снабдување. Сето тоа, за средните класи беше навистина неприфатливо. За нив, и нивните аспирации за збогатување и стекнување со повисоки позиции, револуцијата беше чекор назад.

Повторно се воспоставија фондови за изедначување за помош на посиромашните колективи. Всушност, тие имаа повеќе проблеми. Многу пазари беа отсечени во фашистичката зона и некои странски пазари беа привремено изгубени. Суровините беа дефицитарни. Дури и кога можеше да се набават, фондовите беа опструирани од Владата. Тоа беше голем недостаток на колективизацијата.

Банките не беа освоени и златните резерви останаа во рацете на Владата. CNT имаше план и за тоа, но се повлече во последен момент.

Покрај тоа што производството беше зголемено, и животниот стандард на многу работници се подобри. Во октомври 1936, Владата беше приморана да ја признае колективизацијата со дектрет. Меѓутоа, тоа беше и обид да се воспостави контрола над идното колективизирање.
Општествена револуција
Ова е само кус осврт на колективизацијата која се случи. Според анархистичките определби, револуцијата не запре таму. За прв пат во Шпанија работниците имаа право на медицинска грижа – организирано од Федерацијата на здравствени работници при CNT. Во Федерацијата беа 40,000 здравственици - сестри, доктори, луѓе кои водеа евиденција и болничари. И овдека најголемиот успех беше во Каталонија, каде сите 2.5 милиони жители имаа на располагање бесплатна адекватна медицинска нега.

Не само што беа спроведувани стандардните услуги за населението, туку и жртвите од граѓанската војна беа исто така згрижени. Постоеше програма за превенција која беше спроведувана во локалните здравствени центри. На Конгресот во 1937 беше донесен и долгоречен план за идната анархистичка Шпанија кој ќе беше имплементиран доколку револуцијата беше успешна.

Улогата на жената исто така доби поголемо значење. За целото времетраење на граѓанската војна, тие целосно беа посветени на анти-фашистичкиот одбор. Беа застапени на секаде – во комитетите, војските, на фронтовите. Во битките беше забележливо дека жените се бореа рамо до рамо со мажите. Често пати се случуваше и жени да влетуваат како замена за мажите на фронтот.

Борејќи се на фронтовите заедно со мажите, тие беа рамноправни. Се организираа во секој колектив и се бореа против сексизмот кој, не е пожелен и својствен за ниту една револуција.
Анархистичката женска организација (Mujeres Libres – Слободни Жени), броеше околу 30,000 членови. Активна беше и пред војната, организирајќи ги жените работници и ширејќи пропаганда за средствата за контрацепција. За време на војната, абортусот беше легален во републиканската зона. Центрите беа отворени за сите жени, вклучувајќи ги и проститутките и немажените трудници.

Навистина се впечатливи промените на поле на родовата еднаквост.

„... сега сме навистина браќа и сестри. Отсекогаш ме иритираше дека мажите во оваа земја не ги сметаа жените за битија со свои човечки права. Но ова сега, е голема промена. Верувам дека произлезе спонтано од револуцијата“ – ова е цитат од Маргарита Балакер, од книгата „Крвта на Шпанија“, од Роналд Фрејзер.

Но, промените беа присутни насекаде. Целиот карактер на Барселона како град се смени. Луксузните ресторани веќе не постоеја. Колективните мензи го заземаа нивното место. Духот на братството се чувствуваше во воздухот.

Насекаде советите на работниците и селаните ја зазедоа администрацијата. Одбрамбениот совет на Арагон е еден од најсликовитите примери за тоа како тој систем функционираше. Тој управуваше со целата покраина и ги координираше работењето на колективите со војската. Сите антифашистички сили беа застапени во него, но мнозинството беа анархистите. Во Каталонија, Централниот комитет на антифашистичките војски беше формиран на 21 октомври. Од вкупно 15 членови, петмина беа анархисти, тројца беа од UGT, POUM имаше еден, Комунистичката партија истот ака еден и Републиканците четири. Иако на територијата на Каталонија анархистите беа далеку надмоќни над останатите, тие се надеваа дека преку поделбата на моќта ќе влијаат истото да се случи и во комитетите каде што CNT беше најслаба.

Така беше во 1936. Иако владата на Народниот Фронт сеуште постоеше, таа немаше никаква моќ на теренот. Таа беше потпрена на репресивните органи на државата. Моќта беше поделена на безброј фрагменти и распрсната низ илјадници градови и села, поделена меѓу револуционерните комитети кои имаа контрола над земјата и фабриките, сообраќајот и комуникациите, полицијата и армијата. Воената, економската и политичката борба се водеше независно од Владата и всушност против неа.

Таквата ситуација е позната како една од појавите на „дуална моќ“. Моќта на Владата беше преслаба за да ја предизвика моќта на работниците и селаните. А таа моќ не беше доволно свесна на потребата да дели со постоењето на Владата. Неуспехот да се стори тоа доведе до повраќање на моќта на државата. (...)

Тагови: Анархизам, Еди_Конлон, Шпанија, Шпанска_граѓанска_војна, револуција, војна, praxis, Вуна.

Шпанската револуција и Ирак

2006-09-08T16:44:00.000+02:00

Во текстот насловен како 1936 and All That: Why the Spanish Civil War is like Iraq, and vice versa, Стивен Шварц прави паралела на граѓанската војна во Шпанија, и срањата во Ирак и Блискиот Исток кои сега се случуваат.

[...] analyst Ariel Cohen, writing in the Washington Times, compared pro-Hezbollah demonstrators in Washington to the "Fifth Column . . . the pro-fascist forces in Republican Madrid during the Spanish Civil War of the 1930s. Today's Fifth Column glorifies the global jihad against the West." [...]

[...] Spain, like Iraq, was a country without a firm national identity. In Spain, the Castilian aristocracy controlled the state, most of the tax income, the army, and the Catholic Church--the latter an ideological pillar of the old order. As if cast from an identical historical mold, Iraq long suffered under the corrupt and brutal rule of the Sunni elite, which used its clerical wing to help maintain its power.

Spanish entrepreneurship and economic development were most advanced in the Basque and Catalan regions, whose cultural affiliations with the Madrid monarchy were weakened. In corresponding fashion, the Iraqi Kurds have leaped far ahead in modernization, yet like the Basques and Catalans, they are culturally and linguistically distinct from, and resentful of, the Iraqi Arabs.

Spain in 1936 included a vast and turbulent mass of radical industrial workers and farm laborers whose political culture was mainly anarchist, and whose aspirations were barely perceived, much less understood, in the outside world. Iraq's Shia majority resembles the Spanish anarchists--there are many of them, they are militant, and they often seem to have no friends. So the Iraqi Shias, like the Spanish left, are enticed into a dangerous courtship with a totalitarian suitor: Iran plays the role in Basra that Russian Stalinism had in Barcelona. [...]

Споредбава, мене не ми се допаѓа - во целата приказна САД ја имаат улогата на „голема сила“ и тие „не смеат да ја повторат грешката која ја направија Британија и Франција со Шпанија“ - значи мора да војуваат за да спречат нова војна под налетот на „новите Хитлер, Мусолини и Франко“ - односно Иран и Хезболах. Сепак, сметав дека е интересно е да се види како размислуваат американските теоретичари. А можеби и е предвестување на нешто што допрва ќе го видиме..

Andrew Sullivan, пак, има пост на тема Is Iraq Still Winnable?

Тагови: Ирак, Шпанија, Иран, Сунити, Шиити, Хезболах, САД, војна, Вуна.

Air Force на MySpace.com

2006-08-27T20:39:00.000+02:00

Или „популаризирање на милитаризацијата“ .

За Мајспејс и неговото значење пак, може да се прочита кај Развигор.

Како што вели официјалното соопштение на Ер Форс, тој чекор го преземале за да се зближат со младата популација.

“In order to reach young men and women today, we need to be in tune and engaged in their circles,” said Col. Brian Madtes, Air Force Recruiting Service’s strategic communications director. “MySpace.com is a great way to get the word out to the public about the amazing things people are doing in the Air Force.” [Air Force, MySpace join forces]

Дали следен потег е отварање на блогче со совети како да убивате невини цивили или да силувате жени со шамија, како да бомбардирате клучни цели (читај иннфраструктура), како да бомбардирате населени места и како успешно да се борите со тероризмот, допрва ќе видиме.

Од Вуна архивата на тема милитаризација: Аксиолошки концепт во служба на крвопролевањето

Тагови: војна, милитаризација, war, militarization, Air_Force, MySpace.

Геноцид

2006-07-18T22:10:00.000+02:00

BAGHDAD, Iraq, July 18 — An average of more than 100 civilians per day were killed in Iraq last month, the highest monthly tally of violent deaths since the fall of Baghdad, the United Nations reported today. [...]

United Nations officials also said that the number of violent deaths had been steadily increasing since at least last summer. In the first six months of this year, the civilian death toll jumped more than 77 percent, from 1,778 in January to 3,149 in June, the organization said.

This sharp upward trend reflected the dire security situation in Iraq as sectarian violence has worsened and Iraqi and American government forces have been powerless to stop it. [...]

The Iraqi Islamic Party, a Sunni Arab organization, urged the country “to be wise and rational instead of drifting into the abyss,” and it called upon the country’s political and religious leaders to meet and discuss ways “to lead Iraq out of this dark tunnel.”

“God knows what comes next,” the statement said. [...]

In its report, the United Nations said that 14,338 civilians had died violently in Iraq in the first six months of the year. [...]

Last month, The Los Angeles Times, drawing from statistics provided by the Ministry of Health and the Baghdad morgue among other agencies, reported that at least 50,000 people, and perhaps many more, had been killed since the invasion.

The article said that while most of those victims were civilians, they probably also included some security forces and insurgents. But the newspaper did not offer month-by-month breakdowns. [...]

According to the United Nations’ tallies, 1,778 civilians were killed in January, 2,165 in February, 2,378 in March, 2,284 in April, 2,669 in May and 3,149 in June.

The totals represent an enormous increase over figures published by media organizations and by nongovernmental organizations that track these trends. [The New York Times: Over 3,000 Iraqi Civilians Killed in June, U.N. Reports]

Препорака, за гледање, на оваа тема: Долината на волците: Ирак - контроверзен турски филм во кој се застапени неколку воени злосторства кои ги вршат „миротворците“. Приказната е типчна сапуница (самиот филм е правен според сапунска серија), но работите ги прикажува од сосема друг агол.. филмот не го препорачувам на гадливи луѓе - има крв, месо и органи.

Macedonia, како тоа само го замислуваат странците

2006-07-11T19:56:00.000+02:00

They had Parliamentary elections last week. Nobody much noticed, but,

1) The voting was conducted in good order and -- according to international observers -- was, for the most part, fair and without irregularities;

2) The opposition won a fairly clear victory; and,

3) The government promptly acknowledged the opposition victory, and is handing over power forthwith.

This is no small thing in Macedonia, an ethnically divided country with a long and miserable history of political violence. A bit more below the fold. [A Fistful of Euros: Oh, yes, Macedonia]

Интересно е да се проследи и продолжението од постот. Но, највпечатливи се коментарите.

I just returned from Macedonia. The divisions are not so much as ethnic as everyone vs. Isslam as far as I can tell. The first thing you see when you drive into Skopje is multiple mosques on the skyline displayed as either a warning or an attempt to blot out the few churches that still exist there. In the eastern part of skopje I stopped counting the mosques at about 30. Draw your own conclusions.

На што има реплика:

You must have missed the hulking, massive Orthodox cathedral that dominates the center of town. Also the 15 meter tall illuminated cross on top of the mountain.

Both groups have been making a pest of themselves with this stuff. The mosques are more striking because mosques /are/ more striking -- those tall minarets are a lot more obvious than the rather squat little domes of traditional Orthodox churches. But, trust me, there are plenty of those too.

And no, it’s not everybody vs. Islam. The local Turks, for instance, are traditionally allied to the Slavs, and contemptuous of the Albanians.

Потоа, следи веројатно некој патриот :) :

Well, Macedonia is a post-Yugoslav country and it is not comparable to any of the neigbouring countries. And that 2012 accession date is bit far off - I gather that we might accede in 2009 with Croatia AND Montenegro :-) Considering the fact that Macedonian GDP is almost 0,1% of EU GDP, and Montenegro is almost four times smaller, any talks about “EU enlargment capacity” are irrelevant. See you soon in EU.

Понатаму, се јавува оној првиот (со џамиите) и пренесува негово искуство (гарант некоја мома му се подала, затоа збори вака добро):

I don’t know what is driving the conflict just that it is normally religion. A few generalizations:

1) Everyone I talked to thought that the americans did the wrong thing. I am not sure the EU did anything.

2) people seemed to be better educated than the Greeks who are already in the EU. Wireless everywhere (try to find one in Athens). People speak English pretty well on average. If not English german.

3) I was told by more than a few people that the violence broke out everwhere and quickly when it happened. Poverty and desparation being the kick off event. France next? Maybe Malmo? Keep giving out the free money to keep your animals happy Socialists.

Натаму се јавува некој Македонец. Него ќе го рипнам, и еве коментар на извесен Крис:

I have worked in Macedonia for three years and some of the comments made her for mosques and churches are funny not to say fully ignorant! Macedonians, both Albanians and Slavs are quite secular, much more secular than Americans or the Protestant Dutch indeed AND the conflict in Macedonia had nothing to do with religion but since we have no clue of the Balkans - we’ve learned to divide them into Muslims and Christians - as we do everywhere else - where in reality the problems are of different nature.

Натака има и некои ситни препуцавки, меѓутоа за чудо, нема грчка/бугарска/српска пропаганда..

Еве го уште еднаш линкот.

ДУИ или ДПА, прашање е сега

2006-07-11T16:51:00.000+02:00

Јазолот, полека се расплеткува.

Неофицијално потпретседателот на ДПА Мендух Тачи го информирал лидерот на ВМРО ДПМНЕ Никола Груевски дека ДПА не може да ги прифати условите поставени за учество во власта односно не сака да прифати во владата да учествува рамо до рамо со ДУИ. [A1: ДПА нема да учествува во новата влада]

На оваа тема, беше разврзана дискусија на неколку блога:

Накратко, ќе ги нафрлам моите ставови околу неколку клучни точки од ова прашање:

на ДПМНЕ очебијно му треба што постабилно мнозинство, без оглед на тоа со која партија од кој блок ќе коалицира - ДУИ има неколку пратеника повеќе од ДПА, следствено, коалицијата со ДУИ им е поповолна од овој аспект
на ДПМНЕ му преостануваат уште неколку обврски од реализирањето на рамковните одредби - за комплетирање на рамковноста, им треба т.н. Бадентерово мнозинство - квалифицирано мнозинство + 15 албански гласови, кои ДПА не може да им ги обезбеди
од тука, коалицијата на ДПМНЕ и ДУИ не води кон федерализација, односно, федерализацијата не е ад хок проблем - впрочем, од прагматични причини мора во коалиција да влезат „победниците од двата блока“ - така што, тоа е данокот што секој мандатар мора да го плати..
единствен аргумент во прилог на ДПА е „традиционалното партнерство“ со ДПМНЕ, иако тоа е само популизам
коалицијата која би ги вклучила и ДУИ и ДПА, пак, за мене е крајно неприфатлива, затоа што така Албанците нема да имаат парламентарна опозиција што е погубно за демократските процеси

Што ќе се случи, ќе видиме.

Тагови: избори, Македонија, 2006, ДУИ, ДПА, ДПМНЕ, коалиција, собрание, вуна, Macedonian.

Политичкото влијание на YouTube

2006-07-11T16:31:00.000+02:00

Со 60 илјади нови клипови дневно, YouTube дефинитивно стана еден од најмоќните веб-сервиси, надминувајќи ја сета конкуренција, вклучувајќи го тука и Гугл Видео. Од спотови, тресење газови и спортски клипови, преку аматерски снимки од војни, па се` до политички влијателни видеа коишто имаат моќ да ја обликуваат јавната свест, YouTube има навистина широка понуда и со едноставниот начин на „емитување“ на содржините хостирани таму, сега тие се далеку подостапни, глобално. Јас на пример, сум малтене зависник од YouTube.. Али Џи, цртани, спотови.. права ризница :)

Еве извадоци од една статија од Вашингтон Пост за влијанието на сервисот:

[...] The site's sixth most popular group -- as measured by the number of people who click to subscribe -- is titled "Bush Sucks," with 2,018 members and 741 videos. Also near the top is "Nedheads," with 841 members signing on to a group created by activists backing Ned Lamont in his Democratic primary race against Sen. Joe Lieberman in Connecticut.

While bloggers played a role in the last presidential election, most advertising and message delivery still comes from campaigns, political parties and interest groups with enough money to bankroll a television blitz. But the YouTube revolution -- which includes dozens of sites such as Google Video, Revver.com and Metacafe.com -- could turn that on its head.

If any teenager can put up a video for or against a candidate, and persuade other people to watch that video, the center of gravity could shift to masses of people with camcorders and passable computer skills. And if people increasingly distrust the mainstream media, they might be more receptive to messages created by ordinary folks. [...]

[...] YouTube does not verify the identities of the posters. Supan says political campaigns often put up their ads and speeches under unknown screen names but have begun doing so more openly. (Of course, little-known operatives can also post videos mocking opposing candidates.) Television networks have the right to demand that their clips be deleted when posted by people who have no rights to the material, but Supan says such complaints are declining as the major broadcast and cable networks -- all of which have held talks with YouTube -- have recognized the importance of not alienating their viewers.

While the site's amateur contributions range from nasty to uplifting to downright silly, they also restore a measure of fun to politics -- precisely what might appeal to younger people turned off by traditional speeches, ads and rhetoric. Supan says the modest viewing levels for politicians' pages reflect the pedestrian content of standard speeches and ads -- and will likely remain that way until they come up with behind-the-scenes footage or other eye-catching fare.

"At the end of the day," she says, "it's all about entertaining." [Washington Post: In YouTube Clips, a Political Edge by Howard Kurtz]

Статијата е фокусирана на влијанието на YouTube на американските политички текови; но неговото влијание нема горна граница - едноставно идеален инструмент на било која пропаганда.

Да не е без ич, еве еден клип и од мене - Ахмадинеџад игра фудбал.

Тагови: YouTube, вуна, Macedonian.

Не го заслужувате мојот глас!

2006-07-01T23:01:00.000+02:00

Еве мое толкување на некои од ставовите во писмото од групата интелектуалци, или „зошто ја поддржувам граѓанската иницијатива `Жолт картон! Не го заслужувате нашиот глас!’“:

Најдрско, и најбезобразно партиите си ги промовираа кампањите недели пред официјалниот почеток, а со нивните ноншалантни изјави уште го оправдаа истото. Капак на се` беше и компромитирањето со вмешување на фудбалот како актуелна тема при што споменуван беше и младиот фудбалер Славковски, како и светското првенство и тн.
Кампањата, освен што почна пред официјалниот рок, уште од нејзиниот неофицијален kick-off, e проследена со насилство, пукање, тепање, фалат уште жртви.
Македонските политичари се обврзаа на мирни избори пред светата (меѓународна) заедница. За жал, насилството продолжи, дури и ескалираше - изборните активности станаа ризични. Толку од вредноста на нивниот збор и нивните прогресивни определби.
Во кампањата од страна на партиите беа вклучени деца, малолетници. Тоа е против сите закони.
Во кампањата беа изречени одредени политички ставови и беше демонстрирано политичко однесување, кои се судираат со државното уредување и Уставот на Р. Македонија. Кулминацијата се случи со директните лични напади и навреди меѓу политичарите, што за мене е крајно неприфатливо.
Изборите се процес, кој си има свој определен тек. Досега, тој процес беше пропратен исклучиво со нерегуларности. ИЗБОРИТЕ ВЕЌЕ СЕ ПОКАКАНИ (и од правен, и од политички аспект), гледајте да не ги покакате уште повеќе, на пр. некој да загине на гласачко место.
Институциите (министерството за внатрешни, полицијата), не смее да се дистанцираат од предизборните инциденти, затоа што тоа е селективно дејствување кое е својствено за авторитативни режими. Наместо превентивното малтретирање и претресување на основано осомничени малолетници, одете и спроведете истрага!
Дали можеби средства од буџетот или пак профитите од нелегалните бизниси се одлеваат во кампањите? Дајте транспарентност, дајте сметки, затоа што со сомнителна или условно кажано „валкана“ кампања не ни може да има поинакво владеење.
Дали Советот за радиодифузија е доследен на своите постапки, како на пр. забраната за емитувања на песната со Ѕинго?! Дали сите платени политички реклами се навистина платени? Дајте извештај!

Зошто го поддржувам активното бојкотирање на изборите (прешкртувањето на ливчето на 5и јули):

Со тоа што излегувам на изборите, јас имам потполно легитимно право како активен учесник во изборниот процес (гласач), да се вклучам во јавната дебата. Секој кој на 5-ти јули ќе може, но нема да го искористи своето право на глас, а со тоа и нема да земе учество во изборите, доколку подоцна се обиде да се вклучи во дебатата за изборите, ќе биде само спасувач на плажа, кој не знае да плива.
Со тоа што ќе излезам на изборите, и ќе го прешкртам ливчето (или ќе му нацртам нешто, или сл.), јас ги отфрлувам понудените опции, и со тоа ја пренесувам пораката, која е и во заглавјето на оваа иницијатива - „не го заслужувате мојот глас!“.
Со искористување на моето право на глас (преку гласање за никој), јас директно влијаам на демократските процеси и спречувам некој друг да го злоупотреби ливчето наменето за мене (понењето кутии е пракса на досегашните избори, и ништо не ме одвраќа од мислата дека ќе си продолжи така и на овие).
Следствено, поголемата излезеност на изборите повлекува намалување на можноста за фалсификат (помалку неискористени ливчиња).
Некои велат дека со шкртањето на ливчето им се помага на големите партии, а им се одмага на малите. Вистината е дека прешкртаното ливче им штети на сите. Ја зголемува излезеноста на граѓаните, а им го намалува процентот на СИТЕ партии. Затоа, ако си против овој политички предизборен геноцид на демократијата, правилниот потег е да излезеш и да го шкртнеш ливчето, отколку да останеш дома, или да заокружиш некој „на тепка“.
Некои други пак, велат дека целата граѓанска иницијатива, и активниот бојкот на изборите, се премногу стереотипизирачки, односно дека неправедно се врши генерализација на сите политичари, и сите партии. Според мене, тој однос, е најискрен и најдиректен. Никој не треба да биде амнестиран од одговорноста. Јас не видов ниедна политичка партија да се повлече (не да протестира, да се повлече) од изборите, но во контекст на општата регуларност, насилството, манипулациите. Ако за некои партии изборите се нерегуларни и нелегитимни, зошто тогаш учествуваат во нив? Никој не може да ги ослободи од одговорноста, освен самите.

Линк - Време
Линк - прогласот

People Of The Sun

2006-06-30T05:10:00.000+02:00

Rage Against The Machine - People Of The Sun [1996]

Yeah people come up

Yeah, we better turn tha bass up on this one
Check it, since 1516 minds attacked and overseen
Now crawl amidst the ruins of this empty dream
Wit their borders and boots on top of us
Pullin' knobs on the floor of their toxic metropolis
But how you gonna get what you need ta get?
Tha gut eaters, blood drenched get offensive like Tet
Tha fifth sun sets get back reclaim
Tha spirit of Cuahtemoc alive an untamed
Now face tha funk now blastin' out ya speaker, on tha one Maya, Mexica
That vulture came ta try and steal ya name
But now you got a gun, yeah this is for the people of the sun

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around again! Uh!

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around again! Uh!

Yeah, neva forget that tha wip snapped ya back
Ya spine cracked for tobacco, oh I'm the Marlboro man, uh
Our past blastin' on through the verses
Brigades of taxi cabs rollin' Broadway like hearses
Troops strippin' zoots, shots of red mist,
Sailors blood on tha deck, come sista resist
From tha era of terror check this photo lens,
Now tha city of angels does the ethnic cleanse
Uh, heads bobbin' to tha funk out ya speaker, on tha one Maya, Mexica
That vulture came to try and steal ya name
But now you found a gun, you're history, this is for the people of the sun

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around again! Yeah!

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around again!

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around again!

It's comin' back around again!
This is for the people of the sun!
It's comin' back around!
Of the sun
People Of The Sun (Original, as on Bombs & Bullets)
Bastard son is in, swimin' in a sea of funk
Clear the lane, I'm gonna have to dunk ya
Up and down like a donut in a caffeinated drink
So take the sink, I'll take ya to the brink
Check the rugged style I flip (some versions say "bring")
If the price is right, I'll take you on a trip
In my old school '62, two-tone white and blue
One that ya never wanna step to
Face my baseline, feel the earth quaking
Sweat is on site at appamatox
Mistakin' for my culture
White boys who came and tried to steal my name
But now I got a gun, this is for the people of the sun!

This is for the people of the sun!
It's coming back around again!
Yeah it's coming back around again!
This is for the people of the sun!
Yeah

I'm not a silent one, I'm a defiant one,
Never the normal one, 'cause I'm the bastard's son
Trip the way before the sky gives birth
And now I trip the way from mother earth
I'm tearin' off a, big fat chunk of the funk
Clear the lane I gotta dunk, never smoke the skunk
Or the cest
The Humboldt, the showman of the buddha
Gotta product six shooter, so fuck the hoota
Face the baselines feel the earth quakin
Sweat is on site at appamatox
Mistaken for my culture,
White boys who came and tried to steal my name
But now I got a gun, this is for the people of the sun!

It's coming back around again!
This is for the people of the sun!
It's coming back around again!
Yeah it's coming back around again!
This is for the people of the sun!
For the sun!

Песната оди како надоврзување на постот за EZLN.

Крвта на Запата не беше пролеана залудно

2006-06-27T04:40:00.000+02:00

Со почнувањето на 2006 година, Армијата на Запатистите за Национално Ослободување (Ejército Zapatista de Liberación Nacional), објави дека стартува со таканаречената „Друга Кампања“, која претставува повеќе политички одошто герилски пристап на решавање на социјалните проблеми во Чиапас, но и во целото поле на делување на Армијата. Во интервјуто на Маркос[1] за неговата книга која што треба да излезе во април под наслов "The Other Campaign, The Zapatista Call of Change from Below". Целото интервју ќе го има во книгата која ќе претставува збирка на памфлети, медиски написи, интервјуа и сл. На овој линк имате фрагмент од интервјуто, во кое Маркос зборува општо за Кампањата, за ЕЛЗН, за промените во Јужна Америка (Хуго Чавез, Лула, Кирхнер), за ситуацијата во Аргентина и се поголемиот замав на протести од страна на невработеното и сиромашно население (движењето на пикетеросите – безработните и отпуштени лица), за правата на жените, и на крајот, делот којшто на повеќе го имате преведен на македонски, делот во кој Маркос (на сликата) зборува за дејствувањето на ЕЛЗН во однос на Чиканосите и Латиносите во САД.

КРВТА НА ЗАПАТА НЕ БЕШЕ ПРОЛЕАНА ЗАЛУДНО

ЕЗЛН е Армија, но и масовно политичко движење, пред се` ориентирано кон решавање на социјалната непогода на домородното население од регионот Чиапас во Мексико. Нивните членови се Индијанци, и тоа од племињата Маи (со корени од познатата древна цивилизација). Се декларираат како ултра анти капиталисти, анти глобалисти, заколнати непријатели на неолиберализмот. Тие, решенија за неподносливата економска и социјална состојба на засегнатите граѓани бараат во автономија, односно сакаат да воспостават народна власт, автономна од федералната. Тие досега се ословувани и како комунисти, социјалисти, анархисти, меѓутоа тие себеси се нарекуваат едноставно – Запатисти, со идеологија која досега не е сретната и ја нема во ниеден учебник.

Инспирација и дух на целото Движење е дејноста на Емилијано Запата (водачот на легендарната револуција во 1910 година во Мексико, кој со својата Ослободителна Армија на Југот и десперадосите предводени од Панчо Вила успеаа да издејствуваат аграрна реформа).

Во 1994, светот го потресоа повторно мексиканските револуционери, новото Запатиста движење, кое тајно дејствуваше уште од 1983 – веројатно првата револуционерна организација која во своите декларации има одредби дека граѓаните имаат полно право да се одречат од Револуцијата ако таа не ги застапува нивните интереси, и дека тие доколку го чујат тоа незадоволство веднаш ќе се повлечат.

Симболично, на 1 јануари 1994, кога на сила стапи и НАФТА (Северноамериканската спогодба за слободна трговија) герилците на ЕЗЛН излегоа со осуда на Спогодбата во име на сиромашното домородство во Америка, и барање за почитување на основните човекови права и слободи на жителите (домородците) од најзасегнатиот регион Чиапас (луѓе чива земја е одземена, врз нив се врши тортура, а гладот и болестите се нивен смртен непријател), со немилосрдна критика на тогашната влада и претседателот Салинас. Нивните барања беа децидни, недвосмислени, остри. Но, иако беа наоружени (не до заби – всушност Движењето никогаш не било милитантно, но во нивните одредби стои дека тие не го исклучуваат таквиот начин), тие не си дозволија да изпукаат први куршум. Вооружените судири започнаа во втората недела по нападите од страна на полицијата и војската на Мексико, а со минимален интензитет траеа до 1996 бидејќи власта инсистираше на мировни преговори, завршувајќи со спогодбата за автономија на Чиапас. Сепак, револуцијата беше далеку од готова.

Но, наместо подобрување на состојбата во регионот, новиот претседател Зидило го зголеми присуството на воени трупи во Чиапас и не презеде некои крупни чекори во преземање на мерки кои неговата Партија на Демократската Револуција ги вети. Исто така, од страна на власта биле формирани паравојски кои имале за задача да вршат напади врз ЕЗЛН. Во еден таков напад на 22 декември 1997, за време на црковна служба, беше извршен масакр врз 45 лица.

Запатистите не можеа да преземат ништо бидејќи бројно беа инфериорни, па се ориентираа кон мирни протести и ширење на дејноста низ светот. Главен нивен гласник беа Rage Against the Machine, кои на своето видео/двд издание за големиот концерт The Battle of Mexico City, монтираа цел документарец за Движењето, револуцијата и ситуацијата во Мексико. Зак Де Ла Рока исто така ја напиша поемата „Сеќавање на мртвите“ (поемата која јас ја препеав), посветена на Рамона, една од главните личности после Маркос во Армијата (која почина пред 2-3 месеца). РАТМ исто така, на повеќе наврати ја изведуваа и песната Zapata’s Blood (текстот тука).

За време на бранувањата во Мексико, се случија и студентските бунтови во 1999 откако беше решено партиципацијата од 2 цента да се качи на 150 долари за семестар. Но, некакво поврзување на Движењето и студентите не постои, освен дека главна цел и на двете беше естаблишментот, особено претседателот Зидило.

Движењето, иако се шпекулираше дека замира, сепак дејствуваше меѓу народот, далеку од медиумите. Во меѓувреме во Мексико за прв пат по 1910 (повторно коинциденција со Запата) на власт дојде опозиционер – Винсенте Фокс, кој е актуелен претседател на Мексико. Запатистите, чувствувајќи дека нивниот углед како револуционери опаѓа поради про-реформската платформа на претседателот, извршија марш низ Мексико Сити, каде што ја промовираа својата идеја за создавање 32 автономни општини во Чиапас, како би се постигнало уште поавтономно владеење во регионот. Тие исто така, оваа идеја ја изнесоа пред Конгресот. Сево ова му дојде како реакција на тоа што властите постојано ги заташкуваа работите кои беа обврзани да ги исполнат според договорите со Армијата. Секако дека и овој марш, заврши со првично прифаќање на условите од страна на властите колку да се смири ситуацијата, за подоцна тотално да ги отфрлат.

Претседателот, исто така воопшто не интервенираше во поглед на остварувањето на барањата на ЕЗЛН, но сепак тој се заложи за уставни промени (битни промени, како на пр. воведување на неприкосновеност на приватната сопственост и правото на тајно гласање), кои беа донесени на 14 август 2001 – ден по потпишувањето на рамковниот договор во Охрид (повторно куриозитет – и кај нас во поглед на човекови права).

Во тој период властите наводно вршеле огромни акции во Чиапас, многу Запатисти биле фатени, некои и егзекутирани, но никој не може да каже ништо за нив, бидејќи цело време го кријат својот идентитет позади маски и имаат партизански имиња. Велат дека и самите меѓу нив не си ги знаат личните податоци. Се проширија гласини дека водачот Маркос е убиен, дека Движењето било подмитено, дека и ЦИА вмешала прсти, со згаснувањето на РАТМ секна и нивната актуелност, но само повремени соопштенија и написи на Интернет даваа на знаење дека тие сепак се држат и повторно се готват бунтови.

Сепак, во 2002, проструи информација дека било пратено писмо, потпишано од Маркос, до шпански соработник, во кое буквално тој го обвинува империјализмот од 15 век, Колумбо и колонизацијата за она што денес неговите сонародници го трпат, и во кое наводно изразува поддршка на ЕТА, што предизвика навистина големи контроверзи, и поради суштината, и поради тоа што Маркос се фокусирал на сосема небитни работи, кои немаат ништо со интересите на засегнатото население во Чиапас. Сепак, премногу сомнителни се околностите за да се верува дека тоа бил Маркос или не и дали тоа писмо воопшто постои.

Во октомври 2004, конечно се огласи „вистинскиот“ Маркос (можеби тоа е некој нов герилец, но бидејќи сите соопштенија ги изнесуваат писмено, никој не може да потврди или демантира). Тој излезе со контроверзни вести дека властите ги протеруваат мештаните во Чиапас со цел да го узурпираат најплодниот и најбогатиот со нафта регион во целата земја. Тој ја повика и меѓународна помош, а мексиканската власт не демантираше дека населението е протерано, туку само го разводни обвинувањето дека „тие биле протерани за нивно добро (во резервати)“.

Во 2005, ЕЗЛН гласно најави дека се враќа на политичката сцена со Шестата Декларација за која ќе стане збор подоцна. Исто така, во писма адресирани до многу медиуми, Маркос ги осуди и се огради од трите големи политички партии во Мексико, а ЕЗЛН ја нарече „ред алерт“. На 28 јуни, кога ја промовираа „Другата Кампања“, и ја објавија Шестата Декларација, тие соопштија дека извршиле еден вид внатрешни реформи, со цел да се адаптираат на политичката борба. Тие исто така прогласија сојуз со работниците, фармерите, студентите, просветните работници, со сите граѓани кои наоѓаат бар некој заеднички интерес со нив, било да е од градовите, или од селата.

На 1 јануари 2006, започна турнејата на ЕЗЛН низ сите 31(32) мексикански држави која станува се помасовна. Мотото е токму „Другата Кампања“, нивниот водач е Делгадо Зеро (тоа е јавното име на Маркос), патуваат целосно невооружени. Оваа година е изборна во Мексико (се бира и претседател и конгрес), а Движењето делува за сега целосно независно од политичките партии и е строго фокусирано на човечките права (особено на домородците) и автономијата на Чиапас регионот, и спречувањето или модифицирањето на приватизацијата на стратешките објекти.

Еве и дел од интервјуто на Маркос, во кое тој зборува за социјалниот аспектот на Декларацијата, кој се однесува и на луѓето кои во безизлез пребегнале преку границата со САД, луѓе кои сепак ја делат истата судбина. Маркос, всушност ги повикува и нив да станат.

Имате ли некоја порака за (народот на) САД, особено за Чиканосите[2] и Латиносите?

DZ: Па, тоа што го видовме за време на нашиот престој додека се обидувавме да ја пренесме нашата порака – имено ние досега поминавме низ Chiapas, Quintana Roo, Yucatan, Campeche, Tabasco, и бевме во Veracruz – беше болката на народот кој е на дното. Тие чувствуваат дека не им било така пишано, тоа не е нивна судбина, знаат дека немале лоша среќа,и дека не се таму (протерани) од „туристички побуди“, како што мексиканската влада сака тоа да го престави. Впрочем, тоа е дел од процесот на страдање кој ни го доверуваат нам. Тие чувстуваат, а ние го делиме истото чувство, дека еден дел (од нас) е надвор и далеку (во САД), тој еден дел се мажите и жените со латинско потекло, или мексиканско, или Мексиканци кои ја преминале границата – тоа се тие таму.

Како што кажувавме и кажуваме, пристапот на Шестата Декларација на Лакадониската Џунгла[3] е да ги натера луѓето да се запрашаат „Кои сме? Каде сме? Што сакаме да сториме?“ Знаеме дека има голем број луѓе кои сочувствуваат и се соживуваат со Шестата Декларација (и во САД), и со Другата Кампања. И ние инсистираме дека со неа им го даваме потребниот простор, (можноста) да го заземат своето место, место веднаш до оние кои се на оваа страна (на границата).

Тоа што ја предизвикува болката отаде границата, што симболизира смрт, маргинализација, еден вид на апартхејд – не` тера да бидеме конструктивни, и да ја премостиме таа граница со жилава борба, со дигнитет. „Другата Кампања“ може да им го даде тоа, тој простор кој им треба на луѓето. Никој нема да се заложи за нив, никој нема да говори во име на Мексиканците или Чиканосите на таа страна, туку тие самите можат да создадат свој простор, да го бранат, да зборуваат за самите себеси, да ги објаснат причините зошто се таму, со какви се` тешкотии се соочуваат, и дали биле способни да дејствуваат како бунтовништво и отпор на таа друга страна..(...)

Во контекст на се`, еве го и Запатиста блогот, под мотото „бидете Запатиста каде и да сте“. Сепак, тој е видно запустен. Еве го и Insurgente Radio, по примерот на Кастро. И една доста прегледна архива на коминикеата, со превод на англиски јазик.

Целосно пишано и преведено од Анастас Вангели. Правата се задржани – Вуна (с) 2006

Извори кои се користени се Wikipedia и Ashville Global Report и помал број други статии.

Фусноти:

[1] Subcomandante Insurgente Marcos е една од најбитните фигури во Мексико, себеси се претставува како портпарол и гласник на ЕЛЗН, меѓутоа упатените велат дека тој е еден од главните креатори и дејци на Армијата.

[2] Чиканосите се мексикански економски емигранти во САД, прва или втора генерација, кои тешко се интегрираат во урбаните средини и затоа се приморани да живеат гетоизирано по перифериите на градовите.

[3] Шестата Декларација (Sexta Declarición de la Selva Lacandona) е уште една во низата декларации на ЕЛЗН, од кои првата ја имаа објавено уште во 1993, во кои ги изнесоа своите ставови, но и визии за Мексико и за светот, и според кои декларации тие ја спроведуваат својата политика. Оваа декларација беше објавена на 28 јуни 2005 – текстот на декларацијата тука.

Тагови: EZLN, Zapata, Zapatista, Mexico, RATM, Rage, USA, ЕЗЛН, Запата, Запатиста, Мексико, САД, Вуна, Macedonia, Macedonian.

Новиот Почеток

2006-06-25T03:19:00.000+02:00

Добре дојдовте на блогот Вуна.
Досега, ова беше нешто налик тест- блогче, кое од вечерва стапува во функција. Сега е 3:21, 25 јуни 2006, 18 месеци од стартот на блогов на домејнот „мрфут“, на 14 декември 2004.